chap

(fic) precious one chap IV

posted on 19 May 2007 21:39 by moonclock

มาต่อตอนที่ 4 ค่า

ชอบไม่ชอบยังไงก็บอกกันมั่งเน้อ

ไคน่าร้ากจังเลย (^ ^)

Chapter IV

คุณปู่ขอรับ วันนี้ตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้ที่จะได้พบนายน้อย เสียงเจื้อแจ้วของเด็กน้อยวัย 12 ขวบที่กำลังเดินตามชายสูงวัยท่าทางแข็งแกร่งคนนั้นเอ่ยขึ้นตลอดทาง

ก็ถึงเวลาแล้วล่ะ ไคหลานรัก คุณปู่ลูบผมหลานตัวน้อยอย่างเอ็นดู

ตระกูลของเราได้ปฏิญาณตนว่าจะรับใช้ตระกูลทาคาชิมะไปตลอด ในฐานะที่เคยมีบุญคุณต่อเราอย่างใหญ่หลวง และทางนั้นเองก็ปฏิบัติต่อเราทุกคนราวกับเป็นญาติของเขาทีเดียว ในเมื่อเจ้าอายุครบ 12 แล้วควรที่จะไปพบท่านเจ้า และเป็นผู้คุ้มครองแก่นายน้อยซึ่งมีอายุพอๆกับเจ้า

ผมรับรองว่าวิชาการต่อสู้ของตระกูลของเราไม่แพ้ใครที่ไหน และผมก็ตั้งใจฝึกเต็มที่เลยนะ คุณปู่วางใจเลยว่าไม่มีใครรังแกนายน้อยได้ ไคทำท่าชูกำปั้นขึ้นมาตั้งการ์ด คุณปู่ได้ได้แต่หัวเราะในท่าทีของหลานคนนี้

สองปู่หลานได้เดินทางเข้ามาถึงบ้านทรงญี่ปุ่นหลังใหญ่ ที่มีอาณาเขตมากมายทีเดียวไม่ว่าจะมองไปทางไหนทุกที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยหมู่แมกไม้นานาพรรณ ถัดจากตัวบานต้นซากุระกำลังบานสะพรั่ง กิ่งของมันเยื้องเข้ามาใกล้หน้าต่างเล็กน้อย ด้านหน้าบ้านเป็นลานกว้างเหมือนเป็นลานประลองขนาดใหญ่

ไคเพิ่งจะเคยมาเห็นที่นี่เป็นครั้งแรก เนื่องจากแต่ก่อนคุณปู่ของเขาไม่อนุญาตให้เข้ามาเพราะยังเด็กเกินไป อีกอย่างที่นี่คุ้มกันหนาแน่น ถ้าไม่ใช่คนรับใช้หรือคนรู้จักของตระกูลทาคาชิมะแล้วละก็ จะไม่มีทางแอบเข้ามาได้อย่างเด็ดขาด

ลูกศรขนาดใหญ่พุ่งเข้าไปที่ด้านข้างสองปู่หลานทันที ทำให้ไคตกใจหลุดจากภวังค์ เตรียมตั้งท่าป้องกันตัวสุดฤทธิ์ แต่คุณปู่ของเขากลับนิ่งเฉยไม่แสดงอาการสะทกสะท้านแต่อย่างใด

แน่ละ คุณปู่ออกจะเป็นถึงซามูไรผู้เก่งกาจคนหนึ่ง ไหนเลยจะหวั่นไหวได้ง่ายอย่างนี้ ไคครุ่นคิดในใจ

อ้าว ท่านซาโต้เองหรอกหรือ นึกกว่าใครที่ไหนกัน ขออภัยอย่างยิ่งที่ข้าทำให้ท่านตกใจ เสียงใสๆกังวานเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ไคหมุนไปรอบๆเพื่อหาเจ้าของเสียง แต่มองหาอย่างไรก็ไม่เจอเสียที

ฝีมือของนายน้อยเก่งกาจนัก ถ้าข้าเองไม่ระวังอาจเผลอโดนลุกศรนั่นได้ ท่านเป็นอัจฉริยะโดยแท้ คุณปู่พูดขึ้นโดยที่ไคยังงงๆ หาต้นตอของเสียงไม่พบ

ท่านชมข้ามากเกินไปแล้ว ว่าแล้วเจ้าของเสียงก็เปิดเผยตัวขณะที่ดอกซากุระกำลังพลิ้วร่วงลงมายังคนๆนั้น สีขาวอมชมพูของกลีบดอก ไม่ต่างผิวเนื้อของร่างบางในเสื้อแขนสั้น ท่วงท่าที่ก้าวเดินสง่างามราวเทพบุตร เส้นผมสะบัดพลิ้วไหวไปตามแรงลม เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เจิดจรัสดั่งหมู่ดาว

ช่างเป็นคนที่สวยอะไรเช่นนี้ ไคอุทาน

ขอต้อนรับท่านซาโต้และหลานของท่าน ร่างนั้นโค้งตัวลงมา

เชิญตามข้ามาเถอะขอรับ ท่านพ่อกับท่านแม่ต่างรอพวกท่านอยู่ด้านใน

ทั้งสองคนเดินตามร่างบางสวยไปเรื่อยๆ ระหว่างทางไคอดไม่ได้ที่จะสงสัย จึงถามขึ้นมาทันที

ท่านปู่ขอรับ นายน้อยของเราเป็นผู้หญิงหรือ

โอ เจ้านี่ ดูไม่ออกเชียวหรือ ฮึ ฮึ คุณปู่หัวเราะเบาๆ อย่าว่าแต่เด็กอย่างเจ้าเลย คนแก่อย่างข้าเห็นในครั้งแรกก็นึกว่านายน้อยเป็นผู้หญิงเหมือนกัน

.....................

............................

ทั้งสามคนเดินเข้ามาที่ประตูเลื่อนบานหนึ่ง ไม่นานนักบานประตูก็ถูกเลื่อนโดยคนใช้อีกคนที่อยู่ด้านใน

ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านซาโต้พาหลานมาแล้วขอรับ ว่าแล้วร่างนั้นก็วิ่งไปนั่งกับท่านทั้งสองที่นั่งรออยู่เบื้องหน้า ไคเห็นดังนั้นจึงไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดนายน้อยจึงได้รูปงามถึงเพียงนี้ที่แท้ก็ถอดแบบมาจากแม่ผู้ที่สวยราวนางฟ้ากับพ่อที่ซึ่งทีใบหน้าที่คมคาย ดูหล่อเหลา

ข้านำหลานของข้ามารับใช้พวกท่านและเป็นผู้ที่จะคุ้มครองนายน้อย คุณปู่ซาโต้กล่าวทันที

เด็กคนนี้ซินะ คงอายุอานามพอๆกัยลูกข้า ผู้เป็นพ่อจ้องมองที่ไค นัยน์ตากับเส้นผมสีดำขลับ ท่าทางแข็งแกร่งไม่น้อย

ชื่ออะไรหรือเจ้าน่ะ

ไคขอรับ ท่านเจ้า ข้าขอสาบานว่าข้าจะปกป้องนายน้อยไปตลอด ไคพูดอย่างฉะฉาน

ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้หรอกไค ท่านเจ้าผู้หญิงพูดขึ้น เราเองก็ต่างคิดว่าพวกเจ้าเป็นญาติ อย่าได้เจียมตัวให้ต้อยต่ำนัก ขอให้เป็นเพื่อนเล่นของลูกชายข้าก็พอ เจ้าดีใจไหมที่มีเพื่อนเล่นคราวเดียวกัน

ว่าแล้วก็หันไปทางลูกชายที่นั่งอยู่ด้านข้าง

ดีใจขอรับท่านแม่ ร่างบางพูดขึ้นก่อนที่จะหันหน้าไปทางไค

ยินดีที่ได้รู้จักนะไค เรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่า

ชั้นชื่อว่า อูรุฮะ

.....................

............................

............................

เวลาผ่านไปจนทั้งคู่เติบใหญ่ ไคเป็นเด็กหนุ่มที่มีเสน่ห์อย่างลึกลับ แววตาดูน่าค้นหา ทำให้ไคดูน่ารักในสายตาของอูรุฮะ ส่วนอูรุฮะเองนั้นนับวันยิ่งจะเจิดจ้าขึ้นมาเรื่อยๆ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็ดูดีทั้งนั้น

วันนี้อีกเช่นเคยที่ไคมายังบ้านทาคาชิมะเพื่อดูการฝึกซ้อมวิชายิงธนูของอูรุฮะแต่พาร่างเล็กที่อูรุฮะไม่เคยพบตามมาด้วย

ขอแนะนำให้รู้จักนะ คนนี้ ฟุรุยะ เคตะ น้องชายต่างสายเลือดของชั้นเอง ไคบอก

ทำให้ร่างบางนั้นผละจากการฝึกยิงธนู มาสนใจเจ้าหนูคนนั้น

น่ารักดีนะ อูรุฮะชม

น้องของไคจะมารับใช้ที่บ้านของชั้นหรือเปล่า

ถูกต้องแล้ว อูรุฮะะซัง ร่างเล็กนั้นพูดขึ้น คนตระกูลของเรามีหน้าที่รับใช้ตระกูลของท่านอยู่แล้ว

ไม่ต้องพูดถึงขนาดนั้นหรอก เอาเป็นว่าเรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่านะ ฟุจัง อูรุฮะมองดูร่างเล็กอย่างรู้สึกเอ็นดู

ไคเองก็คิดเหมือนกับชั้นใช่ไหม

ไคพยักหน้าเล็กน้อย

............................

...................................

..................................

ว่ายังไงฟุจัง อูรุฮะสวยใช่ไหมล่ะ ไคพูดกับน้องชายขณะเดินทางกลับบ้าน

ก็สวยถึงขนาดให้พี่เพ้อฝันอยู่ทุกวันล่ะนา อูรุฮะอย่างนั้น อูรุฮะอย่างนี้ ชั้นน่ะรำคาญพี่แล้วนะ ร่างเล็กพูดขึ้นมา

แล้วฟุจังรู้สึกเหมือนชั้นไหมอ่ะ ไคถาม

ก็ไม่นี่ ชั้นไม่เห็นว่าอูรุฮะซังจะมีอะไรสะดุดใจชั้นตรงไหน ก็รู้สึกธรรมดาอ่ะ

ก็นะ ฟุจังน่ะชอบแบบล่ำๆล่ะซิ ไคแซวน้องชายอย่างขำๆ

......................

.............................

ไค วันนี้ออกไปข้างนอกไหม อูรุอะชักชวนในวันหนึ่งหลังจากซ้อมยิงธนูเสร็จ ไคที่กำลังฝึกการต่อสู้อยู่ด้านข้างถึงกับแปลกใจเล็กน้อย

นายว่าอะไรนะ อูรุฮะ

ก็ชวนไปเที่ยวข้างนอกไง ไปกันสองคนนี่แหละ วันนี้ฟุจังไปสำนักวิชาฝึกดาบกับท่านพ่ออีกนานคงจะกลับ ท่านแม่ก็ไม่อยู่หลายวัน ไม่มีใครรู้หรอก

นึกยังไงถึงอยากจะไปฮะ ท่านนายน้อย ไคทำเสียงล้อเลียน

ก็ไปเปิดหูเปิดตาไง วันๆ อยู่แต่ในบ้าน น่าเบื่อจะตาย ไปมะไค ตอนนี้เลย

เมื่อเบื้องสูงสั่งการมา มีหรือที่ไคจะขัดคำสั่งได้ จึงเออออตามใจของอูรฮะ

ไปกันสองคน ไคคิดทบทวนถึงคำพูดของอูรุฮะ แอบอมยิ้มอย่างมีความสุข

.................................

.......................................

ผืนหญ้าแห้งสีน้ำตาลปนเขียว ทอดยาวไปสุดลูกหูลูกตา ใต้ผืนแผ่นฟ้าสีคราม เหล่าดอกไม้นานาพรรณแข่งกันอวดโฉมกับแสงอาทิตย์ ผีเสื้อตัวน้อยๆ หลากสีบินว่อนไปทั่ว

อากาศสบายๆทำให้การมาเยือนที่นี่เป็นไปอย่างไม่มีปัญหา ไม่นึกเลยว่าจะมีสถานที่ที่สวยมากมายเช่นนี้

ใบหน้าเรียวได้รูปของอูรุฮะยิ้มอย่างร่าเริงเหมือนเด็กตัวเล็กๆ ร่างบางวิ่งเล่นบนท้องที่นั้นไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย มีเพียงไคที่ยืนดูอยู่ห่างๆ

เห็นไหมล่ะไค สวยใช่ไหม ชั้นได้ยินท่านพ่อกับท่านแม่เคยพูดถึงที่นี่ ที่ๆ เคยเป็นสถานที่พบรักของท่านทั้งสอง เห็นต้นซากุระข้างรั้วสีขาวนั่นไหมต้นนั้นปลูกก่อนเรายังไม่เกิดอีกแน่ะ อูรุฮะพูดจ้อไม่หยุด

มาซิไค มาวิ่งเล่นกัน ไล่จับชั้นให้ได้นะ

จะบ้าหรืออูรุฮะ นายน่ะโตเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้ ไคแย้งขึ้นมา

ที่นี่คือสถานที่ปลดปล่อยอารมณ์ของชั้น ชั้นไม่สน นี่ไคคิดจะขัดคำสั่งชั้นหรอ อูรุฮะพูดทีเล่นทีจริง ตลอดเวลาที่ผ่านมาอูรุฮะแทบจะไม่บังคับจิตใจไคทั้งสิ้น แต่พูดคำนี้มาทีไร ไคคิดที่จะขัดคำสั่งชั้นหรอ ไคก็ไม่เคยขัด ตามใจอูรุฮะเสมอ

เป็นไงเป็นกัน ไคพูดขึ้นก่อนที่จะวิ่งตามอูรุฮะไป ทั้งคู่เล่นกันอย่างสนุกสนาน ไม่รู้ว่าเป็นเวลานานเท่าใด แล้วจู่ๆ อูรุฮะก็ล้มลง

จับได้แล้ว หนีเก่งนักนะนายน้อย ไครีบโอบกอดร่างบางไว้

โอ๊ย ไค เหมือนชันจะสะดุดก้อนหินนั่นน่ะ ปวดจังเลย

ไหน ขอดูหน่อยซิ โอ้โห บวมเลยนะเนี่ย ท่าทางนายคงเดินไม่ไหวล่ะนะ

นี่ถ้าชั้นไม่สะดุดก้อนหิน ไคคงจับชั้นไม่ได้แน่ อูรุฮะยังหาเรื่องไม่ยอมแพ้

ปากเก่งจริงนะ นายน่ะ ไคค้อนเข้าให้ เจ็บแล้วอวดดีไม่เลิกเลยท่านนายน้อย วันนี้ตกลงยอมแพ้แต่ครั้งก่อนไม่เอานะ อูรุฮะนี่ดื้อจริงๆ แล้วลุกไหวไหมเนี่ย ไคถามอาการ

ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่ไคพูด ไม่ไหวจริงๆนั่นแหละ อูรุฮะยิ้มเจื่อนๆ

อ๊ะ ขึ้นมาขี่หลังชั้นละกัน เดี๋ยวข้าจะพาท่านนายน้อยอูรุฮะกลับเอง

ไคนี่ละก็ พูดเล่นอีกแล้ว ชั้นไม่ใช้ท่านนายน้อยซะหน่อยนะ ถ้าไคพูดอีกละก็ชั้นไม่ขึ้นมาขี่หลังของไคนะ

ก็ตามใจ อยากจะเดินกลับ หรืออยากอยู่ที่นี่ก็แล้วแต่ ชั้นจะกลับล่ะ ไคบอก

ไม่เอาอ่ะ ชั้นจะกลับพร้อมไค ไคนี่ล่ะนา งอนง่ายจังเลย

ว่าแล้วร่างของทั้งคู่ก็ออกห่างจากที่แห่งนั้น เปลือกตาของอูรุฮะปิดลงช้าๆแล้วหลับไปในที่สุดด้วยฤทธิ์ของความง่วง ใบหน้าสวยซบลงตรงไหล่ของไค ทำให้เด็กหนุ่มหัวใจพองตัวขึ้น

ณ.ที่ๆสวยงาม ซ้ำยังเป็น ที่ๆพบรักของพ่อกับแม่ของอูรุฮะ และที่ๆ ทำให้ความรักของไคที่มีต่ออูรุฮะเพิ่มมากขึ้น

To be con.

ใครจะรู้ไหมหน้อ ว่าที่แห่งนั้นที่อูรุฮะชอบน่ะ มันเป็นฉาก pv เพลง Hanamuke ของ w-inds

อ่ะนะ

อายตัวเองเป็นบ้า ถ่ายที่หน้าห้องฮะ

แต่เดี๋ยวนี้ ที่จะวางหนังสือยังไม่มีเล้ย เด็กใหม่เยอะมาก ต้องสละพื้นที่

ข้างเตียงเราที่ตกแต่งสมัยตอน ม.5 ที่หอพักโรงเรียน ไฮโซไหมฮ้า

อ้า....มาดูรูปกัน

เฮ้อกระแสคลั่งนักร้องญี่ปุ่นที่โรงเรียนคงซบเซา

น้องเค้าร้องไห้เพราะคิดถึงบ้าน แต่เรานั่งร้องไห้เพราะคิดถึงพี่ๆ

ปีนี้อยู่ ม.6 นั่งกอดคอร้องไห้กับเด็ก ม.1

เปิดเทอมแล้ว เหงาจัง คิดถึงพี่ๆ อ่ะ

.............................


edit @ 2007/06/16 12:28:34