MoonClock- [Furu+Tachi=Fuchi]

ฟิค the prince of tennis เรื่องแรกที่เขียน หลังจากตระเวณอ่านของคนอื่นมามากมาย

รู้สึกว่าเราจะติดใจคู่ เทะสึกะ X ฟูจิ นักหนา  เพระมันอ่านทีเดียวแล้วจิ้นได้ 2 เวอร์ชั่นอ่ะ

เวอร์ชั่นการ์ตูน  เครดิตรูปจากเวบไหนไม่รู้ เก็บมาเยอะจนจำไม่ได้

เป็นผลงานของ Dr.Jekyll นี่แหละ

พอมาทำเป็นภาพยนตร์ ก็เกิดอาการเชียร์คู่นี้อย่างที่สุด ทั้งในเรื่องและชีวิตจริงๆ

ยูกับไอ (คนนึงเรียกชื่อ อีกคนเรียกนามสกุล ชอบๆๆ ชื่ออกจะเหมาะสมกันขนาดนี้)

ฟิคที่เขียนเป็น Short fic นะฮะ เนื้อเรื่องก็ง่ายๆ ธรรมดาๆ

ไม่อยากคิดมาก เดี๋ยวกลายเป็นฟิคยาวแล้วมันไม่จบ เพราะเรามันเป็นพวก

ค่อนข้างขี้เกียจ  ตอนเขียนก็ฟังเพลงนี้ไปเขียนไป ไม่รู้จะดีมากแค่ไหน

Title : Baby  Maybe

Pair : Tezuka X Fuji

“จะไปเยอรมันจริงๆ หรอ  เทะสึกะ?”

 น้ำเสียงปนเศร้าของผู้ที่ถูกเรียกว่า อัจฉริยะของเซชุน เอ่ยออกมาพึมพำกับตัวเองมากกว่าที่จะเป็นคำถาม ร่างบางก้มหน้าเลี่ยงที่อยากจะรับรู้  ภาวนาในใจว่าขอให้มันเป็นเรื่องโกหก

ใบหน้าใต้กรอบแว่นของอีกคนยังคงเรียบเฉย เทะสึเกะ คุนิมิตสึ  กัปตันทีมแห่งเซชุน  ผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเย็นชาที่สุดในทีม ไม่หวั่นไหวต่อท่าทีของร่างบางที่ดูเหมือนจะร้องไห้ออกมา  เทะสึเกะพยักหน้าช้าๆ แทนคำตอบ

 “การไปของนายสำคัญกว่าฉันอย่างนั้นหรอ” 

 คำถามเชิงเอาแต่ใจที่อยากจะรั้งคนรักเอาไว้ แม้ในใจจะรู้ดีว่าไม่มีผลใดๆ ต่อการตัดสินใจของเทะสึเกะ แต่เขาก็ยังอยากจะถามคำถามนี้เพื่อให้คนร่างสูงเห็นความสำคัญของเขาบ้าง

ฟูจิ  ชูสึเกะ อัจฉริยะของเซชุน ใครๆก็ต่างรู้ดีว่าเป็นคนน่าคบหามากแค่ไหน  นิสัยดูสุขุมเยือกเย็น และมีรอยยิ้มที่สามารถผูกมิตรกับคนอื่นได้ไม่ยาก  แต่เวลาพออยู่กับเทะสึกะเจ้าตัวมักจะเอาแต่ใจอยู่บ่อยๆ แต่ทุกครั้งที่ผ่านมา ไม่ว่าฟูจิจะเรียกร้องอะไร เทะสึกะก็ให้ได้เสมอ  แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่... 

“ฉันต้องไปเรียนต่อที่นั้น รวมทั้งรักษาแขนซ้ายของฉันที่นับวันอาการมันจะแย่ลงทุกที  อย่ากังวลเลยฟูจิ ฉันสัญญาว่าจะกลับมาหานายแน่นอน”

เทะสึเกะโอบกอดคนตัวเล็กพลางลูบเส้นผมสีน้ำตาลปลอบประโลม

 “ให้ฉันไปด้วยไม่ได้หรอ”

ร่างในอ้อมกอดกล่าวทั้งน้ำตา 

“ฉันไม่อยากให้นายมาทิ้งอนาคตเพื่อฉัน  ฝีมือนายยอดเยี่ยมถึงขนาด นี้ ยังก้าวไกลในวงการเทนนิส  มีหลายสิ่งหลายอย่างที่นายต้องทำเพื่อตัวนายนะ”

 น้ำเสียงอ่อนโยนของเทะสึกะ ยกเหตุผลเพื่อให้ฟูจิเข้าใจ  แต่กลับให้ผลตรงกันข้าม แววตาของร่างบางแสดงความไม่พอใจ ผลักเทะสึเกะออกไปอย่างแรง

 “ฉันน่ะ  ละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อนายได้  นายไม่เข้าใจหรือไง  ฉันจะอยู่ได้ยังไงเมื่อไม่มีนายอยู่เคียงข้าง”  

พูดออกมาโดยน้ำตายังไม่หยุดไหล  ในใจโกรธเทะสึกะอย่างบอกไม่ถูก  อาการน้อยใจทำให้ อดไม่ได้ที่จะพูดจากระแนะกระแหนร่างสูง

 “แค่นี้นายให้ฉันไม่ได้หรอ ? ” 

“ฟูจิ  นายพูดไม่รู้เรื่องแล้วนะ”

  น้ำเสียงเฉียบขาดของเทะสึเกะดังขึ้นอย่างชัดถ้อยชัดคำ เหมือนกับออกคำสั่งลูกทีมตอนซ้อมเทนนิส  ถึงแม้ฟูจิจะชินชากับน้ำเสียงดังกล่าว  แต่เมื่ออยู่ในสถาณการณ์นี้ เล่นเอาถึงกับผงะชั่วครู่  ก่อนที่จะวิ่งหนีไปจากคนเย็นชา

 “จะหนีไปไหน?”

ลำแขนแกร่งโอบเอวบางไว้แน่น 

“ยังมีหน้ามาถามอีก  หนีไปจากคนใจร้ายอย่างนายไง  ปล่อยนะ ฉันไม่อยากอยู่ใกล้นายแล้ว” 

 คำพูดเจือปนเสียงสะอื้นของฟูจิ ทำให้เทะสึเกะเจ็บแปลบในหัวใจได้ไม่ยาก แต่กระนั้นก็ยังแอบวางท่าขรึมในแบบของเขา  ขโมยหอมกอดขาวไปได้ฟอดหนึ่ง  พลางสบตาคนตรงหน้า 

“เมื่อกี้ยังพูดเองไม่ใช่หรอ  ว่าอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีฉัน  แล้วนี่คิดจะผิดคำพูดหรือไง?”

 “จะกลับบ้าน   ปล่อย!!!! ”  ฟูจิหันมาตะโกนใส่หน้าเทะสึเกะ โดยไม่ยอมตอบคำถาม

 “งั้นฉันไปส่งนะ”  คำสั้นๆ ง่ายๆ ในแบบของเทะสึกะเอ่ยขึ้น      ว่าแล้วก็กุมมือร่างบางเอาไว้ ฟูจิทำหน้างอเหมือนเด็กถูกขัดใจ แต่สุดท้ายก็ยอมเดินตามเทะสึกะไปโดยดี

 ระหว่างทางที่เดินกลับ  ไร้การสนทนาใดๆของทั้งคู่ ดูเหมือนจะเป็นการกระทำเย็นชาที่เทะสึกะมีต่อฟูจิ  ไม่มีคำปลอบประโลมคนรัก  ไม่มีคำพูดหวานๆ เอาใจเหมือนคู่รักอื่นๆ 

 ตัวเทะสึกะเองก็เข้าใจความรู้สึกของฟูจิดี  ฟูจิที่ร่าเริง ผู้ที่สร้างความมีชีวิตชีวาเสมอ มาคบกับเขาที่มีนิสัยเงียบขรึม  เย็นชา แทบจะไม่มีบทหวานๆ ให้ร่างบางมีความสุขเลยสักครั้ง   เทะสึกะหันหน้ามองคนรัก ในทันทีที่ฟูจิเบือนหน้าหนีไม่ยอมสบตา  หากแต่ร่างสูงก็ไม่ยอมปล่อยมือง่ายๆ 

 ตามความคิดของเทะสึกะแล้ว  การที่ได้ปล่อยให้ฟูจิทบทวนถึงสิ่งที่ควรจะทำด้วยตัวคนเดียวน่าจะเป็นการดีกว่าที่เขาจะต่อล้อต่อเถียง   เพราะยังไงฟูจิจะไม่ยอมฟังแน่ๆ   คนอย่างฟูจิรู้ดีว่าอะไรควรไม่ควร ทำอะไรมีเหตุผลเสมอ เฉพาะกับเทะสึกะเท่านั้นที่ฟูจิจะกลายเป็นเด็กดื้อ เอาแต่ใจ  คงเพราะอยากจะอ้อนคนรัก  อยากให้คนรักเอาใจใส่   

เทะสึกะรู้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฟูจิเป็นแบบนี้  ที่เขามักจะทำตัวเป็นผู้ใหญ่เกินวัย  สนใจหน้าที่มาก่อนอย่างอื่น  ทุ่มเทในฐานะกัปตันทีมแห่งเซชุนจนไม่มีเวลาเอาใจใส่คนรัก    บางทีก็เคยคิด ว่า ถ้าคนรักของเขาไม่ใช่ฟูจิ จะมีใครที่ทนอยู่กับผู้ชายที่เย็นชาได้ถึงเพียงนี้ 

เมื่อเดินมาถึงบ้านของฟูจิ  ร่างเล็กสะบัดข้อมือหนี รีบตรงไปยังประตูบ้าน หวังที่จะพ้นจากเทะสึกะ  แต่แล้วคิ้วก็ขมวดแทบจะเป็นเส้นเดียวกันบนใบหน้าหวาน  เมื่อพบโน้ตอยู่ใต้ประตู 

วันนี้แม่กับพี่ยูมิโกะไปทำธุระที่ต่างจังหวัด

จะกลับพรุ่งนี้ตอนเย็น

แล้วฉันจะไปค้างกับมิสึกินะ

พี่ทานกับข้าวอยู่ในตู้เย็นแล้วกัน                                                      

                                           ยูตะ 

ฟูจิหน้านิ่วไม่พอใจเมื่อเห็นข้อความจากน้องชาย   การที่ต้องอยู่คนเดียวในวันที่มีเรื่องทะเลาะกับใครบางคนมา เป็นเรื่องที่แย่สำหรับเขา   อยากจะเอ่ยปากขอให้เทะสึกะอยู่เป็นเพื่อน แต่งอนไปแล้วถ้าพูดออกมาคงจะเสียฟอร์มเป็นแน่  แต่ท่าทางกระสับกระส่ายของร่างบางก็เพียงพอที่จะทำให้เทะสึกะเดาออก

 “ฉันขอโทษ...ฟูจิ   ที่วันนี้พูดไม่ดีกับนายไป”  

คำพูดของร่างสูงทำให้ฟูจิหันมามองก่อนที่จะเปิดเข้าบ้านอย่างไม่ไยดี 

เทะสึกะวิ่งเข้ามาสวมกอดฟูจิจากทางด้านหลัง  ซุกใบหน้าลงบนกลุ่มผมสีน้ำตาล สูดความหอมหวานจากซอกคอขาวร่างเล็กในอ้อมกอดพยายามดิ้นหนี  แต่วงแขนแกร่งกลับกอดรัดแน่นขึ้น 

“อย่าคิดว่าทำอย่างนี้แล้วฉันจะหายโกรธนะ” 

 “อย่างอนซิฟูจิ   ยังไงนายก็เป็นคนสำคัญของฉันอยู่แล้ว”

เทะสึเกะจับไหล่ร่างบางให้หันมาเผชิญกับตน

 “จ้องตาฉันหน่อยไม่ได้หรือไง  ก้มหน้าอย่างนี้ แล้วจะซับน้ำตาให้ได้อย่างไร”

 คำพูดของของเทะสึกะทำให้ฟูจิสะดุ้งขึ้นมา  จริงซินะ  ถึงเทะสึเกะภายนอกจะเย็นชา แต่ก็ใส่ใจในความรู้สึกของใครๆ อย่างเสมอ  และสามารถรับรู้จากท่าทางคนๆนั้นโดยง่าย 

“ไม่ต้องมาทำดีกับฉัน  กลับไปได้แล้ว” 

ใบหน้าหวานทำหน้าไม่พอใจ เบือนหนีจากสัมผัสที่อีกฝ่ายกำลังมอบให้ แต่ตาดวงตาเรียวกลับสั่นไหว   โอนอ่อนต่อคำงอนง้อของเทะสึกะ

 “ไม่” 

น้ำเสียงแข็งที่ปฏิเสธ  แล้วเลื่อนใบหน้าคมเข้าหา เชยคางใบหน้าหวานให้หันมารับสัมผัสจุมพิตอย่างอ่อนโยน  ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน เมื่อปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดแทรกเข้ามา  ควานหารสหวานในโพรงปาก ร่างบางในอ้อมกอดหมดแรงที่จะต้านทาน  เพราะเลือดในกายสูบฉีดไปทั่วร่าง  เผลอจูบกลับไปเช่นกัน สัมผัสจากคนรัก กระตุ้นอารมณ์ได้อย่างไม่ยากนัก 

 ฝ่ามือใหญ่กดใบหน้าหวานให้เข้ามาแนบชิดเพื่อรับรสจูบจากเขาได้ถนัดขึ้น มืออีกข้างหนึ่ง เลื่อนไล่ลงมายังชายเสื้อ ลูบไล้เอวบางจนฟูจิกระตุกสั่นด้วยความเกร็ง 

“เทะสึกะ  นายจะทำอะไร?”

  ฟูจิถามขึ้นมาทันทีที่ได้รับอิสระเมื่อริมฝีปากหยักถอนจูบออกมา  ร่างสูงอุ้มฟูจิขึ้นมา ตรงใบยังห้องนอนของเจ้าตัว  บ้านของฟูจิเขารู้จักดีพอๆ กับบ้านของตัวเอง  ว่าแล้วเทะสึกะก็วางร่างบางบนเตียงสีขาวนุ่ม      เส้นผมสีน้ำตาลของฟูจิกระจายบนหมอนนิ่มราวกับเส้นไหม     เทะสึเกะขึ้นคร่อมร่างบางเอาไว้ 

“ตัวฉันเองก็อยากจะใกล้ชิดนายนะ” 

ถ้อยคำที่เอ่ยออกมาด้วยแววตาที่อ่อนโยน เสียจนฟูจินึกวาบหวามในหัวใจ ความโกรธที่มีเริ่มพังทลายออกจากใจเสียแล้ว  ดวงตาคมของร่างสูงจ้องไปยังร่างที่อยู่ภายใต้

 “แล้วนาย ต้องการฉันบ้างไหม ”

ถามอย่างใส่ใจความรู้สึกของคนรัก  หากฟูจิต้องการปฏิเสธเขาคงจะไม่ทำอะไรมากกว่านั้น   แขนเรียวเล็กยกขึ้นมาโอบคอร่างสูง ก่อนที่จะโน้มใบหน้าอีกฝ่ายเพื่อรับรสจูบจากเขาแทนคำตอบ  ทำเอาเทะสึกะคลี่ยิ้มในหัวใจ  

ริมฝีปากของทั้งคู่ต่างดึงดันที่จะบดแทรกเข้าไป เป็นสัมผัสที่เร่าร้อนยิ่งกว่าเดิม  แผงอกกว้างสัมผัสถูกเนื้อผ้า ว่าแล้วมือใหญ่ก็รวบข้อมือเล็กขึ้นเผยผิวขาวนวลกระจ่างต่อสายตา เลื่อนลงมายังแผ่นอกของฟูจิ  ขบเม้มยอดสีชมพูเบาๆ แล้วสร้างรอยจูบประปรายไปทั่ว  แรงกดกอดที่ลุกล้ำเข้ามา ทำให้เรี่ยวแรงของร่างภายใต้อ่อนลงทันที  การกระทำทุกอย่างปล่อยให้เป็นไปตามความต้องการของร่างกาย ยินยอมให้ร่างสูงกดทับอย่างเต็มใจ 

“อา...” น้ำเสียงหวานครางออกมา เมื่อมือใหญ่ไล่ลงมาที่เรียวขา และตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ที่ร่างกายของฟูจิขยับเข้าหาสัมผัสที่ร่างสูงมอบให้ ร่างกายเปล่าเปลือยชุ่มเหงื่อเนื่องจากความร้อนจากอุณหภูมิในร่างกายขาเรียวถูกแยกห่างให้ความแข็งขืนเมื่อถูกกระตุ้นแทรกลงเข้าไป 

เสียงหวานสั่นสะท้าน  หลับตาเก็บความรู้สึกเจ็บเอาไว้ และยอมปล่อยช่วงล่างของร่างกายเขยื้อนไหวไปตามแรงกระแทกของร่างสูง อีกครั้งที่เทะสึกะจับไหล่บางกดไว้กับกับฟูก  ขณะที่แรงบดเบียดกระแทกซ้ำเข้าไป  แต่พยายามทิ้งจังหวะให้เชื่องช้าบ้าง เพื่อให้ร่างบางได้หายใจ 

 ดวงตาเรียวฉ่ำของร่างภายใต้ไปด้วยน้ำตาที่เกาะบนแพรขนตา   หากแต่เป็นหยาดน้ำตาที่ตื้นตันไปด้วยความอ่อนโยนที่แผ่ออกมาจากมาคนรัก     ใบหน้าหวานขึ้นสีแดงเรื่อจากความร้อนที่ปะทุขึ้นภายใน 

เมื่อร่างสูงหยุดขยับเขยื้อนกาย และเมื่อถอนตัวออก  ฟูจิบิดเร่าอย่างเจ็บปวด  ริมมีปากร้อนจุมพิตเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบประโลม   ร่างบางนอนราบ หายใจหอบ อย่างไร้เรี่ยวแรง  เทะสึกะทิ้งตัวนอนลงข้างๆ โอบกอดฟูจิเอาไว้ราวกับเด็กหวงของเล่น  ริมฝีปากพรมจูบซ้ำแล้วซ้ำเล่าบนใบหน้าหวาน   ยิ่งใกล้ชิดยิ่งหลงใหล 

 “พอได้แล้ว  เดี๋ยวก็ช้ำหมดพอดี” 

 เสียงใสๆ เอ่ยห้ามปราม ขณะที่ใบหน้าคมหอมแก้มคนในอ้อมกอดอีกครั้ง  น้ำเสียงของฟูจิในครั้งนี้ ต่างจากเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมา มันดูอ่อนหวานเช่นเคย  เทะสึกะเดาได้ว่าฟูจิคงจะคลายความโกรธลงบ้างแล้ว ร่างบางกอดเทะสึกะเอาไว้บ้าง  เลื่อนใบหน้าซุกไซ้ลงบนแผ่นอกกว้างอย่างสนุก 

“ฉันเข้าใจเทะสึกะ   ฉันรู้ว่านายรักฉัน นายหวังดีต่อฉัน  ขอโทษนะ ที่ฉันเอาแต่ใจตัวเอง”  

น้ำเสียงใสเอ่ยออกมาอย่างอย่างสำนึกผิด  พลางโน้มใบหน้าประกบจูบบนริมฝีปากของร่างสูง อยากถ่ายทอดความรักของตัวเองให้เทะสึกะบ้าง ปลายลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันอีกครั้ง  รสหวานแผ่กระจายไปทั่วโพรงปาก ไม่คิดเลยว่ามันจะมีความสุขถึงเพียงนี้  

แล้วร่างสูงก็ค่อยๆ ถอนริมฝีปากออก ใบหน้าทั้งคู่อยู่ห่างกันไม่มากในระยะที่ปลายจมูกจรดกัน    เทะสึกะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา 

 “ขอบใจนายสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เคียงข้างฉัน  เพราะมีนายฉันถึงรู้จักความรักที่แสนอบอุ่นเพียงนี้” 

คนฟังออกอาการหน้าแดงอีกครั้งที่ได้ยินประโยคเหล่านี้ 

“บางที  อยู่ห่างกันอาจจะทำให้เราคิดถึงกันมากขึ้น  อย่าลืมสัญญาที่จะกลับมาหาฉันนะ”

ฟูจิเอ่ยยิ้มๆ ก่อนที่เทะสึกะจะดึงตัวเข้ามากอด  

“ไม่มีทางที่จะลืมหรอก  ในเมื่อนายสำคัญกับฉันถึงเพียงนี้”  ว่าแล้วก็กระซิบที่ข้างหูของร่างบาง

 “ฉันรักนาย  ฟูจิของฉัน” 

คนฟังยิ้มออกมาเพราะน้ำตา  คำพูดว่ารัก ที่เอ่ยออกมายากเย็นจากปากเทะสึกะ ถึงวันนี้เขาก็ได้ยินมันแล้ว  รู้สึกดีใจยิ่งกว่าสิ่งใด  เพราะเทะสึเกะผู้ซึ่งเป็นคนซื่อสัตย์ต่อหัวใจตัวเอง  จะไม่มีทางเอ่ยออกมาถ้าหากว่ามันไม่เป็นความจริงทั้งสองร่างโอบกอดกันไว้ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ในค่ำคืนอันหอมหวานเช่นนี้ 

The End.....

สุดท้ายแปะโดจินที่โหลดมา

เซ็ตนี้เป็นภาพที่เรทน้อยที่สุดในเรื่องแล้วฮะ 

หลังจากนั้นก็ ไม่มีเซ็นเซอร์

ฉากต่อไปคงรู้นะ ว่าเป็นยังไงขออนุญาติไม่เอาลงละกัน 

 ใครอยากได้ก็มาขอตัวต่อตัวแล้วกันนะฮะ

 ปล.เค้ายังไม่ได้หายไปจากเจร็อคน๊า