MoonClock- [Furu+Tachi=Fuchi]

Chapter VIII (final)

เคตะ วันนี้ไปดูคอนเสิร์ตการแสดงเปียโนที่อารีน่ากับพวกชั้นไหม ริวอิจิและเรียวเฮสองเพื่อนซี้ชักชวนในค่ำวันหนึ่ง

ชั้นยังไม่มีอารมณ์ที่จะดูอะไรเลยช่วงนี้ ร่างสูงตอบมาอย่างเฉยชา

นะ เคตะแป็บเดียวเอง ริวอิจิขอร้อง ไม่สนุกนะถ้าให้ไปกับเจ้าเรียวสองคนนี่

อะไรกันเหล่า ชั้นไม่ดีตรงไหน ว่าแล้วเรียวเฮก็เขกหัวริวอิจิ

ไปด้วยกันนั่นแหละเคตะ พวกชั้นไม่อยากเห็นนายดูเครียดๆ นะ เรียวเฮช่วยพูดอีกที

เอางั้นก็ได้ ร่างสูงใจอ่อนตามคำชักชวนของเพื่อน

นัดมาเลยซิ

พรุ่งนี้ ตอนหนึ่งทุ่มตรงนะเคตะ ตรงหน้าบริษัทนี่แหละ เราจะเข้าไปที่อารีน่าตอนทุ่มครึ่ง ริวอิจิบอก

เมื่อทั้งสามคนเข้าไปในฮอลล์ พบว่าเหล่าบรรดาแฟนพันธุ์แท้ของเปียโนมารวมกันเต็มที่นี่ ก็แน่ละ งานนี้มีศิลปินที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ รวมไปถึงนักเปียโนหน้าใหม่ที่มีฝีมือที่เก่งกาจ

ประเดิมรายแรกด้วยนักเปียที่กำลังมีชื่อเสียงขณะนี้ ที่กำลังเล่นเพลง eien no to chuu ที่ขึ้นบรรเลงด้วยเสียงเปียโนเหงาๆ ท่อนฮุคที่กล่าวว่า I wanna belive in love but the word I had from you are goodbye. ประโยคที่ฟังแล้วรู้สึกเจ็บ เป็นเพลงทำให้บางคนถึงกับอินกับมันได้ง่าย เพลงที่เรียบเรียงจากความรู้สึกที่มนุษย์ทุกคนแม้แต่คนที่คุณพบเจอ โดยไม่รู้จักชื่อ ใครๆย่อมมีความเจ็บปวดจากความรู้สึกที่เรียกว่ารัก ไม่ช้าหรือก็เร็ว นักดนตรีแต่ละคนผลัดเปลี่ยนกันบรรเลงเพลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งนักดนตรีคนสุดท้ายเมื่อพิธีกรกล่าวขึ้น

เอาละครับ ท่านแขกผู้มีเกียรติทุกท่าน นักดนตรีคนสุดท้ายที่จะมาบรรเลงเพลงในค่ำคืนนี้ เป็นนักดนตรีอัจฉริยะหน้าใหม่แห่งวงการเปียโน เชิญพบกับคุณอูรุฮะ ครับW

สิ้นเสียงของพิธีการ ร่างบาง ใบหน้าสะสวยก้าวออกมาด้วยท่วงท่าที่งดงามราวภาพวาด นัยน์ตากลมโตคู่นั้นแสดงอาการตกใจเล็กน้อย เมื่อสบตากับเคตะที่นั่งอยู่แถวหน้า ต่างคนต่างนิ่งเงียบเหมือนกับรับรู้ความรู้สึกของอีกฝ่าย อูรุฮะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงพิธีกรเรียกชื่อ แล้วจึงเริ่มเล่นเปียโนท่ามกลางผู้ชมนับพันทั่วฮอลล์ เสียงปรบมือดังขึ้นมาเป็นระยะ จะเป็นเพราะฝีมือการเล่นดนตรีบวกกับรูปร่างหน้าตาหรืออะไรก็ตาม แต่ในค่ำคืนนี้ทำให้อูรุฮะดูโดดเด่นเกินใคร

เสียงดนตรีไม่ได้ไหลเข้าสู่จิตใจของเคตะเลย มีเพียงแต่ความแปลกใจที่เพิ่มทวีขึ้น

เป็นไปไม่ได้ที่คนๆนี้คือ อูรุฮะ คนรักของเขา ถึงแม้ว่าชื่อและหน้าตาจะเหมือนกันราวกับเป็นคนเดียวกันก็ตาม เคตะคิดในใจ

หลังคอนเสิร์ตจบ ผู้คนต่างทยอยกันกลับ เคตะรู้สึกค้างคาเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้จึงให้ริวอิจิและเรียวเฮกลับไปก่อน

ทำไมล่ะ เคตะ คอนเสิร์ตก็จบไปแล้วนี่ นายจะทำอะไรอีกล่ะ เรียวเฮถามอย่างสงสัย

เอ่อ คือว่าชั้นมีธุระแถวนี้นิดหน่อยน่ะ กว่าจะกลับคงอีกนาน

ธุระอะไรหน้อ ริวอิจิลากเสียงยาว ถึงกับทำให้นายไม่กลับพร้อมพวกเรา หรือว่าจะอยู่รอขอเบอร์โทรอูรุฮะคนนั้น ตอนอยู่ในฮอลล์ ชั้นเห็นนายจ้องเขาไม่ตากระพริบเลยนะ

จะบ้าหรือไง เขาก็คงจะกลับไปแล้วล่ะ นักดนตรีที่มีชื่อเสียงขนาดนั้น จะมาเดินเตร็ดเตร่ในที่นี่อยู่ทำไม เคตะพูดไปตามความคิดของตน

ก็นั่นไงล่ะ ริวอิจิชี้ไปยังร่างบางที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาทั้งสามคน

เหมือนเค้ามีเรื่องที่จะคุยกับนายนะ ไม่แน่ว่าเขาอาจจะเป็นแฟนคลับของนายก็ได้ โชคดีละกันนะ เรียวเฮพูด ก่อนที่จะโบกมือลาเคตะแล้วไปที่รถกับริวอิจิ

ทั้งสองคนต่างสบตากัน ไม่มีคำพูดใดๆ ออกมา สุดท้ายอูรุฮะจึงเป็นฝ่ายพูดขึ้นมา

วันหลังพาชั้นไปที่ป่าไผ่เมืองอุสึทโนะมิยะอีกทีนะ ชั้นอยากจะไปที่นั่นในร่างที่เป็นมนุษย์น่ะ

นายใช่อูรุฮะจริงๆน่ะหรอ

เดินคุยกันไปเรื่อยๆ ดีกว่าไหม ร่างบางชักชวน

ไม่รู้ว่าเคตะจะเชื่อชั้นมากแค่ไหน เรื่องมันเป็นปฏิหารย์เหลือเกินจนชั้นเองก็แทบไม่เชื่อ ตอนนั้นชั้นรู้เพียงแค่ว่า วิญญาณของชั้นกำลังจะสูญสลายไปด้วยน้ำมือของฟุรุยะ แต่กลับกลายเป็นว่าชั้นโผล่มาที่ร่างของชั้นอีกคนหนึ่งในวันที่เขาประสบอุบัติเหตุ

ร่างของนายอีกคนหนึ่ง หมายความว่ายังไงกัน

มันเหลือเชื่อมากเลยนะ ชั้นเพิ่งรู้ว่าตัวชั้นเองหลังจากที่ชั้นได้ตายไปในช่วงที่เป็นผู้สืบทอด ชั้นเองก็ได้ไปเกิดใหม่เหมือนกับเคตะ แล้ววิญญาณของชั้นก็คือความรู้สึกหนึ่งที่ผูกพันธ์กับเคตะ พันธนาการตัวเองไว้เพราะไม่อยากให้ความรักที่มีต่อเคตะสูญสลายไป เพราะเคตะคือคนสำคัญของชั้น คำพูดของอูรุฮะคำนี้ทำให้เคตะถึงกับซึ้งในความรักที่มีต่อตัวเอง ทำให้ร่างสูงเผลอยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

ถ้างั้นก็หมายความว่านายได้เข้าสิงในร่างของอีกคนน่ะหรอ เคตะถามอย่างสงสัย

มันก็ไม่ถูกทีเดียวหรอกนะ เคตะ อูรุฮะพูดขึ้นมา น่าจะเรียกว่าเป็นการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวมากกว่า

ชั้นมีทั้งความทรงจำของชั้นอยู่ครบถ้วนและความทรงจำของตัวชั้นเองในปัจจุบัน ไม่งั้นชั้นจะเล่นเปียโนได้หรอ สมัยนั้นน่ะมีซะที่ไหนกันล่ะ คิดถึงไคจัง ป่านนี้ไคจะเป็นยังไงบ้างนะ

ไม่ต้องห่วงไคหรอก ชั้นมั่นในว่าไคในตอนนี้ต้องมีความสุขอย่างแน่นอน เคตะกล่าว

นั่นซินะ บางทีไคอาจจะเจอคนที่รักเขาแล้วก็ได้ อูรุฮะกล่าวด้วยรอยยิ้ม

ทั้งคู่เดินมาถึงสวนหย่อมที่ถูกตบแต่งไว้อย่างสวยงาม น้ำพุที่เป็นจุดสนใจดูโดดเด่นเป็นสีเงินยวง หยดน้ำเล็กๆที่กระเซ็นออกมาเปล่งประกายระยิบระยับ ดอกกุหลาบสีแดงสดส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว

หมู่ดาวบนท้องฟ้าส่องประกายแพรพราว ในใจของทั้งคู่ที่ต่างรับรู้ถึงความรู้สึกของกันและกัน ความรักก่อเกิดขึ้นอีกครั้ง เริ่มเคลื่อนไหวอย่างเงียบงัน แสงสว่างอาบไล้แก้มของร่างบาง ใบหน้าสวยดูเด่นเหลือเกินในค่ำคืนนี้

แล้วทั้งสองร่างก็โผเข้ากอดกัน อยู่กับชั้นนะ คืนนี้ อยากจะอยู่ใกล้ๆนายให้ได้มากที่สุด เคตะกระซิบลงข้างหูของอูรุฮะ ก่อนที่ริมฝีปากจะบรรจบกันด้วยความรู้สึกที่โหยหา ปลายลิ้นแทรกเข้าไป หมายควานหาถึงรสหอมหวานจากกันและกัน ในท่วมกลางค่ำคืนที่สวยงาม ความอบอุ่นของหัวไหล่ที่สัมผัสกันช่างอ่อนโยนอย่างยิ่ง รับรู้ถึงลมหายใจอุ่นข้างๆ ทำให้ร่างสูงโอบอูรุฮะเข้ามาแนบชิด ชั่วขณะนั้นทุกอย่างเริ่มขึ้นอยู่กับแรงปรารถนา เหมือนเวลาของทั้งคู่หยุดในค่ำคืนอันพร่างพราย เก็บรักษาความรักอันบริสุทธิ์เอาไว้

ขอบใจนะ อูรุฮะที่มีชั้นตลอดมา

..

...

....

บนสายธารแห่งกาลเวลา

แม้ทุกอย่างจะเปลี่ยนแปร

แต่ความรักที่ชั้นมีให้นาย

ก็ไม่มีวันเปลี่ยนไป

.++++++++++++++Happy Ending story +++++++++++++++++++++++++++++

thanks for

น้องลี่สำหรับพล็อตเรื่องดีๆ

และpv. tsuki no hikariสำหรับฉากสวยๆ

ตอนนี้ยุ่งมากมายเลย

เตรียมสอบ ถ่ายที่ระเบียงตอนไม่ใส่แว่น

ตรงนี้แหละที่คุยโทรศัพท์เป็นประจำ