(fic) precious one chap VII

posted on 02 Jun 2007 20:25 by moonclock

เหลืออีกตอนเดียวก็จะจบแล้ว ไม่มีอารายอัพง่า

Chapter VII

ฟื้นแล้วหรอฟุรุยะคุง เสียงของยูสึเกะดังขึ้นมาเป็นเสียงแรก ร่างเล็กค่อยๆ ลืมตาขึ้นมีเพียงร่างของยูสึเกะที่กำลังนั่งเฝ้า

มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอฮะ ถามด้วยอาการที่ยังสะลึมสะลือ

นั่นน่ะซิ มันกิดอะไรขึ้น ยูสึเกะถามกลับ ชั้นมาที่ห้องของนายและก็พบนายกำลังนอนหมดสติอยู่ รู้ไหมนายหลับมา 2 วันเต็มๆเลยนะ พอๆกันกับเคตะเลย เป็นอะไรไปหรือเปล่า ช็อกกับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเคตะเลยพาลเป็นไปด้วยหรอ ยูสึเกะแหย่เล่นๆ

คงงั้นละมั้ง ยูสึซัง ว่าแต่ว่าอาการของพี่เคตะเป็นยังไงบ้าง

ก็ดีขึ้นแล้วแหละ อาจจะได้ออกจากโรงพยาบาลเร็วๆนี้ แต่ตอนที่เจ้านั่นฟื้นขึ้นมาใหม่ๆ มันเพ้อแปลกๆนะ ประมาณว่า อูรุฮะไม่ได้ป่วยตาย และก็ ชั้นเข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้น

เอ๋ ตกใจไปหรอฟุรุยะคุง ยูสึเกะเริ่มสังเกตสีหน้าของร่างเล็ก

มะ.....ไม่มีอะไรหรอกฮะ ผมว่าพี่เคตะคงเพ้อไปตามอาการที่เพิ่งฟื้นตัวใหม่ๆ พี่เขาคงจะฝันถึงอะไรสักอย่างถึงได้เพ้ออะไรไร้สาระออกมาน่ะฮะ ฟุรุยะรีบพูดขึ้นอย่างรวดเร็ว

อืม นายก็คิดเหมือนชั้นนั่นแหละ ว่าแต่ว่า วันนี้จะไปเยี่ยมเคตะกับชั้นไหม ยูสึเกะชักชวน

ก็ดีนะฮะ ร่างเล็กตอบกลับมาก่อนที่จะถามยูสึเกะว่า...

ยูสึซังเห็นสมุดบันทึกสีน้ำตาลนั่นเปล่าW

อ๋อ สมุดบันทึกของฟุรุยะคุงเองหรอ วางไว้อยู่ลิ้นชักข้างเตียงน่ะ

ขอบคุณนา ยูสึซัง ที่เก็บไว้ให้

เคตะอยากรู้ไหม วันนี้ชั้นพาใครมาเยี่ยมนาย เสียงร่าเริงของยูสึเกะดังขึ้นมาก่อนที่เจ้าตัวจะเปิดประตูออกมา

ที่รักของนายไง ฟุรุยะ เคตะ ชื่อเหมือนกันเลยนะ เหมาะสมดี

ตรงไหน ถ้าให้เลือกได้ผมก็ไม่อยากจะชื่อเหมือนเค้าหรอก เคตะตอบอย่างเฉยชา ทำให้ร่างเล็กดูหงอยขึ้นอย่างถนัดตา

อ้าว นี่ยังไม่หายทะเลาะกันอีกหรอ เอาน่า ใจเย็นๆ ค่อยๆพูดกันดีๆก็ได้ ยูสึเกะพยายามแก้สถานการณ์ตึงเครียดเหล่านี้

ไม่เกี่ยวกับพี่ซักหน่อย ขอเวลาคุยกับฟุจังสักครู่ได้ไหม

โฮ ฟื้นขึ้นมาไม่ทํนไรก็อารมณ์ไม่ดีเลยนะ โอเค ได้ แต่สัญญากับชั้นก่อนซิว่านายทั้งคู่ ต้องคุยกันดีๆ ห้ามก่อเรื่องอะไรขึ้นมาอีกล่ะ ชั้นขี้เกียจ ที่จะต้องเป็นคนกลางแล้วนะ ยูสึเกะพูดก่อนที่จะเดินออกไป ในห้องนี้จึงเหลือเพียงแค่ฟุรุยะกับร่างสูง

ฟุจัง พี่ขอร้องเถอะ อย่าเจ้าคิดเจ้าแค้นกับอูรุฮะเลยนะ ให้เลิกใส่ใจกัยเรื่องพวกนี้เถอะ เคตะเปลี่ยนน้ำเสียงอ่อนโยนกว่าเดิม

เค้าไม่ผิดอะไรทั้งนั้น ฟุรุยะเถียงต่อ เรื่องทั้งหมดมันเกิดขึ้นมาจากพี่เองไม่ใช่หรอ คนที่เข้ามาในตระกูลทาคาชิมะ แล้วทำให้เรื่องมันต้องวุ่นวาย ไคต้องเจ็บปวดกับการที่ต้องเสียอูรุฮะไป แล้วเค้าก็เจ็บปวดเหมือนกัน มีเพียงแต่พี่กับมันเท่านั้นที่มีความสุขกันสองคนน่ะ ร่างเล็กสาธยายเสียยืดยาว

นี่ฟุจังรู้เรื่องพวกนี้มาจากไหนกัน เคตะถามอย่างสงสัย

คิดว่าเค้าโง่หรือไง ถ้าพี่เคตะรู้เรื่องนี้จากอูรุฮะ เค้าก็ทราบเรื่องนี้จากไคเหมือนกัน พี่เองต่างหากที่ควรจะวางมือเสีย ปล่อยให้อูรุฮะอยู่กับไค แล้วพี่ก็อยู่กับเค้า เรื่องทุกอย่างมันก็จบ พี่ก็รู้ดีอยู่แล้วนี่ ถึงจะรักกันมากแค่ไหน แต่มันก็เป็นไปไม่ได้ไม่ใช่หรอ

มันอาจจะเป็นไปได้ คำพูดคำนี้ของเคตะทำให้ฟุรุยะโมโหขึ้นมาทันที

แล้วจะทำให้รู้ว่า มันเป็นไปไม่ได้ ร่างเล็กเน้นเสียงตรงคำพูดประโยคหลัง ก่อนที่จะเดินปึงปังเสียงดังออกจากห้องไป

................................

.....................................

มันมีวิธีนี้วิธีเดียวที่จะหยุดมัน ฟุรุยะครุ่นคิดขณะขับรถมุ่งตรงไปยังเมืองอุสึทโนะมิยะ

กำจัด กำจัดให้สิ้นซาก ร่างเล็กเหลือบมองสมุดบันทึกเล่มนั้น

ไม่ยักจะรู้เลยนะ ว่าพี่ไคก็เขียนแบบนี้กับเขาเป็นเหมือนกัน ขอบคุณนาที่ใส่เวทมนตร์ย้อนอดีตเข้าไปด้วย รุ้สึกสะใจเป็นบ้าที่เห็นอูรุฮะตายต่อหน้า ว่าแล้วก็หัวเราะอย่างสบายอารมณ์

ดูจากภาพในอดีตท่าจะเป็นที่นี่ซินะ หลุมฝังศพของไคและอูรุฮะ ถือว่าโชคดีที่ท่านเจ้าไม่ค่อยชอบพี่เคตะ ถึงได้แยกให้ฝังไว้อีกที่ ไม่งั้นคงจะไม่ได้ไปผุดไปเกิดอย่างสองคนนั่น ร่างเล็กคิดไปพลางราดน้ำมันบนหลุมฝังศพทั้งสอง

ขอให้วิญญาณแตกสลายไป แล้วอย่ามายุ่งกับชั้น พูดพลางโปรยของที่ได้มาประกอบพิธีลงไปรวมทั้งสมุดบันทึกของไค ด้วยอำนาจของสิ่งเหล่านั้น ทำให้อูรุฮะไม่สามรถที่จะต่อกรได้ วิญญาณได้สูญสลายไปต่อหน้าไค เหตุนี้ไคจึงปรากฏตัวต่อฟุรุยะ

นายทำร้ายอูรุฮะเป็นครั้งที่สองแล้วนะ ทั้งๆที่อูรุฮะไม่เคยที่จะทำอะไรนายเลย ไคพูดอย่างโมโห

อ๋อ แล้วมาปรากฏตัวให้พี่เคตะเห็นในเรือนไม้น่ะ ไม่ได้ทำอะไรอย่างนั้นหรอ ร่างเล็กย้อนกลับถาม แบบนั้นแหละ แย่งพี่เคตะไปจากชั้นเห็นๆ

ยอมรับความจริงซะบ้างซิ เคตะไม่เคยรักนายเลย ไคเริ่มโมโห

ชั้นไม่สน ร่างเล็กตอบกลับมาอย่างกระด้าง

ชั้นทำให้นายเห็นภาพอดีต ก็เพื่อนายรู้และเข้าใจเคตะ เพื่อที่นายจะได้แก้ปัญหาอย่างถูกต้อง แล้วนี่มันหมายความว่ายังไงกันที่นายทำร้ายอูรุฮะ ตอบชั้นมาซิ ไคเริ่มที่จะโวยวาย

ยังไงๆ ชั้นก็กันอูรุฮะไม่ให้เจอเคตะ ไม่ให้ไปยุ่งกับพวกนาย อย่างน้อยถึงนายจะทำอะไรไม่ดีมาเยอะ ชั้นก็พร้อมที่จะช่วยเหลือนาย ยังไงนายก็เคยเป็นน้องชายของชั้น

ทำเป็นพูดดี นายเองไม่ใช่หรอที่เป็นคนฆ่าชั้น ฟุรุยะก้าวร้าวมากขึ้น

เมื่อนายทำกับชั้นยังไง ชั้นก็จะทำกับนายอย่างนั้น นายเองอยากจะอยู่กับอูรุฮะตลอดไปไม่ใช่หรอ

นี่ไง ชั้นกำลังจะสงเคราะห์พวกนาย ขอบคุณชั้นซิ แต่จะดีมากที่ได้ไปอยู่คนละโลกกับชั้น

ว่าแล้วก็จุดไฟเผาที่โครงกระดูกของไค ไคเริ่มรู้สึกถึงความเจ็บปวด หากแต่เป็นความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากภายในมากกว่า

นี่หรือ น้องชายคนที่เขารักนักหนา ทำไมถึงได้โหดเหี้ยมราวปีศาจเช่นนี้ เด็กหนุ่มสะเทือนใจจนน้ำตาไหลอย่างไม่รู้ตัว

ได้ ชั้นจะไปจากนาย แต่ก่อนหน้านั้น นายก็ต้องไปกลับชั้นด้วย สิ้นคำพูดของไค แขนเรียวยาวจับร่างเล็กเพื่อไม่ให้หนี กองเพลิงลุกโชน ร่างเล็กสะบัดตัวดิ้นอย่างสุดชีวิต

ไม่เอานะ ชั้นยังไม่อยากตาย แต่สุดท้ายก็เกินกว่าที่จะทำอะไรได้ ร่างเล็กถูกเพลิงเหล่านั้นเผาผลาญจิตวิญญาณล่องลอยไปพร้อมกับไค

........................

..................................

ประกาศข่าวด่วนวันนี้ เกิดเหตุเพลิงไหม้ในป่าไผ่ที่เมืองอุสึทโนะมิยะ พบศพเด็กหนุ่มร่างเล็กหนึ่งศพที่นั้น พร้อมกับรถเช่าซึ่งผู้ตายน่าจะขับมันมา ภายในรถพบมือถือสีส้มที่ห้อยลายหมีพูร์ ภายหลังทราบชื่อว่า ฟุรุยะ เคตะ นักเรียนม.ปลายโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่ง ตำรวจสันนิษฐานว่า เป็นการประมาทของผู้ตายที่เหมือนกับตั้งใจเผาอะไรซักอย่างแล้วตัวเองเกิดตกเข้าไปในกองเพลิง

ฟุจัง..............

ทีวีที่เปิดบนห้องของเคตะ ยูสึเกะและทีมงานบางคนที่ดูข่าวนี้ต่างตกใจ ทุกคนรีบวิ่งไปที่เกิดเหตุทันทีรวมทั้งเคตะ โดยไม่มีใครสนใจที่จะปิดทีวี

ทีวียังคงทำหน้าที่ของมันต่อไปเรื่อยๆ ตามประสาเครื่องจักรกล

ข่าวด่วนต่อไป เพิ่งเกิดในช่วงสิบนาทีนี้ นักเปีย โนผู้ซึ่งชนะเลิศการประกวดงาน music festival 2007 เกิดอุบัติเหตุรถคว่ำขณะเดินทางกลับ ตอนนี้อาการยังโคม่า

............................

....................................

.....................................

ร่างสูงในชุดสีดำยืนนิ่งด้วยความรู้สึกที่สลดใจ หยดน้ำตาใสๆ ไหลลงมาเกาะแพขนตายาว ทุกคนในที่นี่ต่างเสียใจกันทังนั้น กับการจากไปของร่างเล็กผู้ร่าเริง ผู้ที่มีแต่รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ เคตะร้องไห้ ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เคยคิดที่จะเกลียดฟุรุยะเลยสักครั้ง ไม่ว่าฟุรุยะจะร้ายยังไงแต่ก็ไม่เคยที่จะคิดร้ายกับตัวเขาเลย เขาเข้าใจความรักที่ฟุรุยะมีต่อเขา บางทีก็รู้สึกผิดที่ผ่านมา ที่ไม่ได้รักษาช่วงเวลาดีๆที่อยู่กับฟุรุยะได้ ร่างสูงยืนเหงาๆ หน้าแผ่นหินที่สลักชื่อของฟุรุยะ จนกระทั่งผู้คนที่มาร่วมงานต่างทยอยกันกลับ

ยูสึเกะมองน้องชายอย่างเข้าใจความรู้สึกดี ก่อนที่จะเดินออกไปให้องชายอยู่เพียงลำพัง

เคตะ เสียงของแม่ฟุรุยะดังขึ้นมาจากด้านหลัง

หญิงวัยกลางคนร่างผอมบางเดินตรงมาที่ร่างสูง พร้อมยื่นสมุดบันทึกสีส้มนั้นให้

คิดว่าฟุจังคงจะบันทึกเรื่องราวที่เกี่ยวกับเคตะไว้ในนี้ น้าไม่อยากที่จะทำลายมันไปพร้อมกับเขา

เคตะช่วยรับไว้หน่อยได้ไหม รับรู้ถึงความรู้สึกของฟุจัง และน้าเองก็ขอบคุณเคตะมากเลยนะ ที่เอ็นดูเด็กคนนั้น น้าก็ขอให้เขาโชคดีไปในที่ชอบ พูดด้วยน้ำเสียงเศร้า

ฮะ ขอบคุณมากครับคุณน้า เคตะรับสมุดบันทึกเล่มนั้นไป แล้วค่อยๆ เปิดอ่านทีละหน้า

เรื่องราวของฟุจัง

ผมชอบสีส้มฮะ สังเกตดูซิข้าวของผมทุกอย่างมักจะเป็นสีส้มหมดเลย เพราะอะไรน่ะหรอ คำว่า ทาจิบานะ หมายถึง ไร่ส้มที่ฮะ

วันนี้ดีใจมากเลย ยูสึซังอนุญาตให้ไปอุสึทโนะมิยะ พร้อมกับพี่เคตะ อ๊ะ ต้องไปเตรียมชุดแล้ว

ร่างสูงอ่านไปก็อมยิ้มไปกับความที่เป็นเด็กร่าเริงอย่างนี้ แต่แล้วรอยยิ้มก็ค่อยๆ หายไป เมื่อเปิดไปถึงหน้าตรงกลางกระดาษ

พี่เคตะไม่เคยรักเราเลย เพราะไอ้วิญญาณนั่น เกลียดมันอย่างที่สุด

สะใจเป็นบ้า ตอนที่พี่เคตะกำลังหลับสนิท ผมปลุกปล้ำพี่เคตะจนสำเร็จถึงแม้ว่าพี่คตะจะไม่รู้สึกตัว ถึงจะเป็นการกระทำเพียงแค่ฝ่ายเดียว มันก็รู้สึกดีไม่น้อย อยากรู้เหมือนกันว่า อูรุฮะนั่นมันจะรู้สึกยังไง

เอ๊ะ เคตะรู้สึกตกใจเมื่อรู้ความจริงเข้า

...................................

.......................................

.........................................

แสงสีเงินยวงส่องประกายเจิดจ้า จนเด็กหนุ่มแทบจะไม่สามารถลืมตาขึ้นได้ เขาพบตัวเองยืนอยู่ในที่แห่งนั้น ปราศจากผู้คน ก่อนที่เขาจะสงสัยอะไรต่อไปอีกก็ปรากฏร่างร่างหนึ่งขึ้นมาตรงหน้า ร่างสูงที่ดูสง่างาม มีอำนาจ

หลุดพ้นแล้วนะไค มันจบไปแล้ว ที่ผ่านมานายทรมานมาเยอะแล้ว

คุณเป็นใคร แล้วที่นี่มันที่ไหนกัน ไคถามอย่างรวดเร็ว

ชั้นชื่อว่าเรย์ตะ จะเป็นคนพานายหลุดพ้นจากสิ่งที่นายพันธนาตัวเองไว้นับร้อยปี ไม่ต้องห่วงนะ เพื่อนนายเขาไปดีแล้ว มาเถอะไค มากับชั้น

เรย์ตะ ยื่นมือไปที่ไคทันที ไครับรู้ถึงความอบอุ่นมาฝ่ามือนั้น

ถ้าอย่างนั้น ชั้นก็สบายใจ ไคพูดก่อนที่จะยื่นมือไปจับกับอาโออิ แววตาสีดำขลับที่เคยดูน่ากลัวกับดูน่ารัก บริสุทธิ์ราวกับเด็กน้อย

ทั้งคู่ยิ้มให้แก่กัน แล้วเดินเคียงข้างกันไปสู่ที่ๆ มีแสงสีเงินยวงแห่งนั้น

to be con..............

ลงอีกครั้งกับรูปเฮียปุ๊ก

เพื่อนๆขอกันเข้ามา ตอนนี้เค้าไม่มีรูปปุ๊กรูปใหม่ๆ หรอก เพราะช่วงนี้ไม่ค่อยออนอ่ะ

ตอนนี้เฮียปุ๊กก็สบายดี......เค้าใกล้สอบกลางภาค ฟุเลยมะได้โทรไปเล่นกับเฮียนานเท่าไร