(fic) precious one chap VI

posted on 02 Jun 2007 20:23 by moonclock

อีกตอนเดียวก็จะจบแล้วนะคะ ขอบคุณที่ติดตาม

ถ่ายกับเพื่อนที่โรงเรียน ฟุจิคนขวามือ

สวยไหมอ่ะ ภาพนี้หลิวเป็นคนวาดให้ เป็นของปัจฉิมตอนเรา 2 คน จบ ม.3

หลิวเค้าเก่งๆจริงๆ ตอนนั้นเราสองคนยังเด็กๆอยู่เลย

Chapter VI

ทุกสิ่งทุกอย่างในโลก ไม่มีความสมบูรณ์

Here we are.It s not a perfect world.

พบเพื่อพราก และก็สุขเพื่อทุกข์

.....................................

..........................................

...........................................

อาการของอูรุฮะเริ่มที่จะแย่ลงเรื่อยๆ 2-3 วันที่ผ่านมา ร่างบางล้มป่วยเนื่องจากยังปรับสภาพตัวกับที่นี่ไม่ได้ เคตะเองก็เป็นห่วงเหลือเกิน จนในที่สุดจึงต้องตัดสินใจไปข้างนอกเพื่อหายามาให้

อูรุฮะอยู่คนเดียวได้ไหม เคตะถามร่างบางที่กำลังนอนซมอยู่บนเตียง ทั้งๆที่ใจจริงแล้วไม่อยากจะให้อยู่ที่นี่คนเดียวแท้ๆ

ทำหยั่งกะชั้นเป็นเด็กไปได้ เคตะไปเถอะ ชั้นดูแลตัวเองได้ล่ะนา อูรุฮะพูดอย่างแผ่วเบา

งั้นรอแป๊ปเดียวนะ ชั้นจะรีบกลับ เคตะจูบลงบนหน้าผากของอูรุฮะก่อนที่จะไป

อย่าทำอย่างนี้ซิเคตะ เดี๋ยวก็ติดไข้จากชั้นพอดีซิ อูรุฮะเอ่ยอย่างยิ้มๆ

...................................

.......................................

ขากลับจากในเมือง ร่างสูงเดินออกมาอย่างดีใจที่ได้ตัวยาสำหรับที่จะรักษาโรคของอูรุฮะ จนไม่ได้สังเกตสิ่งรอบตัว ร่างเล็กที่กำลังซื้อของอยู่ด้านข้าง

จวบจังหวะพอดี ที่ฟุรุยะหันมา เจอเคตะเข้าอย่างจัง รู้สึกตกใจอย่างยิ่งก่อนที่จะรีบตามร่างสูงไปอย่างระมัดระวัง

ช่างโชคดีอะไรเช่นนี้ ไม่นึกว่าอุตสาห์ดั้นด้นมาหาสมุนไพรถึงอุสึทโนะมิยะจะพบเคตะซั

ฟุรุยะตามไปจนถึงเรือนไม้ในป่าไผ่ มองเคตะเดินเข้าไปเรื่อยๆ ก่อนที่จะแอบย่องเข้าไปเงียบๆ อีกคน เห็นอย่างนี้แล้วรู้สึกขอบคุณที่ตัวเองเป็นคนตัวเล็กเหลือเกิน ทำให้จัดการอะไรได้คล่องแคล่วและเงียบเชียบ ร่างเล็กมองดูเข้าไปในห้องเห็นเคตะที่กำลังเช็คตัวให้อูรุฮะ เนื้อผ้าลูบไล้บนผิวเนียนขาวขณะที่ช่วงบนของร่างบางไร้การปกปิดใดๆ ก่อนที่จะป้อนยาให้อูรุฮะ ป้อนไปก็ส่งสายตาที่แสดงความห่วงหาอย่างเหลือล้น หวานกันนักนะ เห็นแล้วก็อดหมั่นไส้ไม่ได้

ชิ ไม่อยากจะคิดเลย อยู่กันแบบนี้สองคนคงทำเรื่องอย่างว่าเกือบทุกวันซินะ ร่างเล็กยิ้มเหยียดที่มุมปากอย่างโกรธแค้น

อย่างเห็นว่าเป็นนายน้อยแล้วจะได้อะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ รู้หรือเปล่าว่าพี่ไคเสียใจมากแค่ไหน

และตัวของชั้นก็เสียใจมากแค่ไหน ร่างเล็กคิด

จะสั่งสอนเสียบ้างว่านายทำให้คนอื่นเขาเจ็บช้ำมามาก จะให้นายรับรู้ความทุกข์ของชั้นเสียบ้าง

อูรุฮะ

พี่ไค ร่างเล็กกลับมาถึงบ้านด้วยอาการกระหืดกระหอบ

ชั้นมีเรื่องที่จะเล่าให้ฟัง

ฟุจังมีอะไรหรอ ไคถามกลับมา

ชั้นรู้ที่อยู่ของอูรุฮะซังแล้วนะ คำพูดของฟุรุยะทำให้ไคสะดุ้งขึ้นทันที

เขาอยู่ที่ไหนกัน ไคถามอย่างรวดเร็ว

อุสึทโนะมิยะ วันนี้ชั้นไปหาวัตถุดิบปรุงยาที่นั่น ชั้นเจอเคตะซังพอดี เลยสะกดรอยตามไป พบว่าเขาอยู่ที่เรือนไม้กลางป่าไผ่กับอูรุฮะซัง

แล้วทั้งคู่มีความสุขไหม ไคถามอย่างเป็นห่วง

สุขจนร้อนเลยล่ะมั้ง หวานใส่กันจนเลื่อน น้ำเสียงเริ่มเคือง

เอาไว้วันหลังเราไปหาทั้งคู่ดีไหม ฟุรุยะชักชวน

ไม่จำเป็นหรอกฟุจัง ไคท้วงขึ้น ถ้าเขามีความสุขแล้วล่ะก็ เราก็ไม่จำเป็นที่จะต้องไปยุ่งหรอก

เอ๊ะ พี่ไคเนี่ย พูดแบบนี้แสดงว่าเลิกรักอูรุฮะซังแล้วล่ะซิ ฟุรุยะขึ้นเสียงเมื่อเห็นพี่ชายไม่เป็นอย่างที่คิด

ก็เพราะรักนั่นแหละ ขอแค่คนที่รักมีความสุขก็พอแล้วไม่ใช่หรอ ไคบอก

แต่ชั้นไม่คิดอย่างพี่หรอกนะ"

...................

.....................

อูรุฮะ ทำไมไม่ดีขึ้นเลยล่ะ เคตะถามขึ้นในวันหนึ่งหลังจากที่สังเกตอาการมานานนับสัปดาห์

ไม่รู้เหมือนกันซิ อูรุฮะเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้ง

ร่างกายชั้นถ้าจะรับไม่ไหว

อย่าพูดอย่างนั้นซิอูรุฮะ เราจะต้องอยู่ด้วยกัน ชั้นจะไปตามหมอมานะ นายต้องหายแน่ๆ ก่อนที่ร่างสูงจะหันหลังไป อูรุฮะโอบกอดเอวของร่างสูงเอาไว้

อย่าไปไหนนะเคตะ เมื่อคืนชั้นฝันร้าย ชั้นกลัวว่าเราสองคนจะไม่ได้อยู่ด้วยกันอีก อย่างน้อยชั้นก็อยากให้เคตะอยู่ข้างๆชั้น อูรุฮะเริ่มร้องไห้ออกมา

แต่ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้ นายจะไม่หายนะ และไม่ต้องกังวลมาก ฝันก็คือฝันซิ เคตะพยายามที่จะอธิบาย ถึงแม้ร่างบางจะรู้ว่าอีกคนเป็นห่วงเพียงใด แต่ก็ยังยืนกรานที่จะยืดเยื้อ

นอนคนเดียวมันรู้สึกยังไงไม่รู้ เคตะนอนข้างๆชั้นก่อนได้ไหม น้ำเสียงอ้อนวอน

อาการของอูรุฮะทำให้เคตะแปลกใจ นับตั้งแต่ที่ล้มป่วยอูรุฮะแทบไม่ยอมให้เขาเข้าใกล้เพราะกลัวว่าจะติดเชื้อ

ร่างของอูรุฮะหลับใหลบนอ้อมกอดของเคตะ ลมหายใจรวยริน อุณหภูมิผิวกายร้อนขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้เคตะทนไม่ไหวตัดสินใจไปตามหมอ โดยปล่อยให้ร่างบางที่กำลังหลับใหลอย่างไม่รู้เรื่องท่ามกลางความอิจฉาริษยาของบางคนที่ลังลุกโชน

เมื่อได้โอกาส แผนการร้ายก็เริ่มเกิดขึ้น

ตอนนี้คงต้องมีแต่รอเสียก่อน รอ....จนถึงเวลาที่เหมาะสม

ร่างบางลืมตาตื่นขึ้นมา พบว่าเคตะไม่อยู่เสียแล้ว หัวใจที่กำลังหดหู่รู้สึกแย่ยิ่งขึ้นเรื่อยๆ

เคตะ กลับมาซะทีเถิด

อูรุฮะซัง เสียงใสเรียกชื่อของเขาขึ้นมา เผยให้เห็นถึงร่างเล็กที่คุ้นตา

ฟุจัง

ร่างเล็กเก็บอาการร้องไห้ไม่อยู่ ในที่สุดก็พบจนได้ซินะ เป็นห่วงแทบแย่เลย

ฟุจังมีอะไรอย่างนั้นหรือ

อูรุฮะไม่ทันขาดคำร่างเล็กก็โผเข้ากอดทันที เคตะซังน่ะ ว่าแล้วก็เริ่มร้องไห้ไม่หยุด

เคตะเป็นอะไรหรือ อูรุฮะถามอย่างร้อนรน

เคตะซังถูกศัตรูตามมาฆ่าและเสียชีวิตแล้วตอนที่ไปตามหมอให้อูรุฮะซัง ร่างเล็กพูดทั้งน้ำตา

ชั้นมาซื้อสมุนไพรแถวนี้เลยเจอเคตะซังเข้า เขาขอร้องให้มาดูแลอูรุฮะซัง

โธ่ เคตะ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้ไปได้ เพราะชั้นแท้ๆ อูรุฮะเริ่มร้องไห้

ฟุจังพาชั้นไปหาเคตะทีเถอะ

อาการของอูรุฮะซังยังแย่อยู่ และชั้นไม่รู้ว่าตอนนี้พวกมันเอาศพของเคตะซังไปไว้ที่ไหน ชั้นมียาดีนะ มันสามารถทำให้อูรุฮะซังหายได้อย่างรวดเร็ว ดื่มก็แล้วกัน และเราจะไปตามหาเคตะซังด้วยกันนะ

ได้ซิ อูรุฮะรับคำอย่างว่าง่าย เพราะอาการที่เป็นห่วงเคตะทำให้ขาดการตรึกตรองเรื่องราวทั้งหมด ว่าแล้วก็รับยาจากฟุรุยะทันที

หมายความว่ายังไงฟุจัง อูรุฮะถามขึ้นมาหลังจากที่ดื่มยาเข้าไปแล้วทำให้อาการยิ่งแย่กว่าที่เป็นอยู่

หมายความว่านายมันโง่ยังไงล่ะ เคตะซังไม่เป็นไรหรอก ชั้นก็แค่อยากจะให้นายรับรู้ถึงการสูญเสีย

และนายก็ผิดเองที่ทำให้ชั้นและทุกคนต้องเจ็บปวด ลิ้มลองรสชาติที่พวกชั้นได้รับดู

แกมันปีศาจ อ๊ะ ไม่นะ ร่างบางเริ่มกระเลือดออกมา ร่างกายทรุดโทรมมากขึ้น ก่อนที่จะได้พูดอะไรต่อไปอีก สุดท้ายลมหายใจที่มีอยู่เพียงน้อยนิดก็ดับลง

ที่เหลือก็จัดฉาก ร่างเล็กยิ้มอย่างชั่วร้าย

.........................

..........................

แผนของฟุรุยะได้ผลดีทีเดียว เคตะเข้าใจอย่างยิ่งว่าอูรุฮะเสียชีวิตเพราะพิษไข้ ร่างสูงได้แต่โทษด้วยเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดูเหมือนว่าเคตะจะรับไม่ได้เกินทน สุดท้ายถึงกับตรอมใจตายไปกับอูรุฮะ

ผลครั้งนี้นอกเหนือไปจากแผนการของฟุรุยะ ร่างเล็กเสียใจทุกอย่างมันกลับเปลี่ยนไปอย่างร้ายขึ้น

ท่านเจ้าทั้งสองมารับศพของลูกชายที่รัก ทั้งคร่ำครวญราวกับเสียสติ

ไคยืนด้วยน้ำตานองหน้า มองร่างไร้วิญญาณของอูรุฮะความรู้สึกโกรธแค้นเคตะได้หวนกลับมาอีกครั้ง

นายปล่อยให้คนที่ชั้นรักเป็นอย่างนี้ได้อย่างไรกัน

แต่แล้วไคก็เริ่มสะดุดตากับสิ่งของบางอย่างที่อยู่ใต้เรือน หลังจากกลับมาที่บ้านไคสะสางเรื่องที่เกิดขึ้นกับฟุรุยะทันที

ฟุจัง นายทำอะไรกับอูรุฮะ ไคเค้นถาม

พี่พูดเรื่องอะไรกัน อูรุฮะซังป่วยตายนี่นา ร่างเล็กเถียงต่อ

ขวดยาใบนั้น คุณปู่ให้นายไม่ใช่หรอ อธิบายมาซิว่า มันไปอยู่ในใต้เรือนได้อย่างไร

....................

นายทำแบบนั้นได้ยังไง นายมันโหดร้ายจริงๆ เสียดายที่ชั้นรักนายเหมือนน้องแท้ๆ ที่แท้นายก็ได้เลือดชั่วๆ มาจากชู้ของแม่ชั้น

พี่อย่ามาพูดแบบนี้ถึงพ่อผมน่ะ

ด้วยความโมโหของทั้งคู่ ร่างทั้งสองต่อสู้กันอย่างดุเดือด สุดท้ายไคก็ได้พลั้งมือฆ่าน้องชายไปโดยไม่รู้ตัว

ฟุจัง เฮ้ย ฟุจัง ไคใช้มืออังไปที่จมูกของร่างเล็ก

ไม่นะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ไคร้องราวเสียสติ เหมือนกับหมดสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างในตนเอง เด็กหนุ่มวิ่งมายังหลุมฝังศพของอูรุฮะ

อูรุฮะ จำได้ไหม ที่ชั้นสัญญาว่าจะอยู่ดูแลนายไปตลอด ถึงเวลาแล้วซินะ ว่าแล้วก็กรีดข้อมือของตัวเอง เลือดสีแดงฉานไหลลงมาไม่หยุดหย่อน ก่อนที่ร่างของไคจะล้มลงข้างๆหลุมศพ คนที่เขารัก

To be con

ปล. เพิ่งจะรู้ว่าชื่อตัวเองคล้ายนางร้ายในเรื่อง โดนวิจารณ์แต่ละที อึ้งเลย นึกว่า เขาว่ากระผม

บีจีสวยๆ จากบอร์ด GazettE ขอบคุณมากนะฮะ

ลงรูปคนที่กรี๊ดหน่อยค่ะ น่ารักมากมาย

เจอเค้าตอนเรียนซัมเมอร์ เลยให้เพื่อนไปขอเมลล์ให้

นานๆ ทีถึงปลื้มผู้หญิงนะ เค้าเนี่ย




edit @ 2007/06/22 10:21:07
edit @ 2007/06/22 10:22:53
(fic) precious one chap VI | Moonclock

#11 By discount oakley sunglasses (142.4.118.193) on 2013-07-16 13:57

(fic) precious one chap VI | Moonclock

#10 By fake ray bans (142.4.118.193) on 2013-07-16 11:39

(fic) precious one chap VI | Moonclock

#9 By cheap designer handbags (142.4.118.193) on 2013-07-16 11:39

เจ๊นกเรียนคอมไม่ยอมอัพอ่ะ แง่มๆ

แ ห ล่ ม ม ม . . . .

#8 By S.Sasi on 2007-06-23 21:15


อยากเห็นรูปสุดท้ายแต่มันไม่ขึ้นอ่ะ เสียด๊ายยยยยยยย


โทรสับอีเจ๊ใช้ได้แล้วนะหนู น้ำเข้าแต่เรายังทนได้ กร๊ากกกกกกกกก


คิดฮอดหลายเด้อออออ
holla ma' friend,how's everything?
this's da nice page.
anyway take care

#6 By RZ (61.19.117.50) on 2007-06-20 13:17

#5 By สวยดีนะ (61.19.117.50 /61.19.117.50) on 2007-06-19 09:09

กรี๊ดๆๆๆๆๆ
คิดถึง
เก๊กซะน่ารัก น่าหยิกเลยอ่ะ
คิดถึงโรงเรียนเฟ้ย สิงหานี้กลับแน่
บีจีก็สวยอ่ะรูปที่น้องหลิววาดก็งาม
เป็นพี่ใหญ่แล้วนะ อย่าลืมรีบหาผู้สืบทอดทายาทอสูรไว้ล่ะ

ดูแลน้องๆด้วย

#4 By jo-jung on 2007-06-17 12:51

ยินดีที่ได้รู้จักนะงับ...

โอ่วววววววววว~
ภาพวาดสวยมากเลย
เก่งมากๆ ขนาดเด็กๆยังวาดได้ขนาดนี้
ตอนนี้จะขนาดไหนเนี่ย?

บีจีโคดจะโดนใจ
รุกิที่รักของเดี๊ยน กิ๊สสสสสส~
มิสๆคร้าบบบบบ~

#3 By ★BABY★ on 2007-06-17 11:46

โหย ฟุจังเป็นนาง(นาย)ร้ายมากเลย

"สมัยที่ยังเด็ก"--ตอนนี้แก่แล้วสินะ 55

ตายนำกันเถอะสู

#2 By S.Sasi on 2007-06-16 18:58

ฟุจิซังหน้าเด็กกว่าข้าน้อยอีกอ่า

#1 By 『芽衣』_バカ on 2007-06-16 13:59