(fic) precious one chap IV

posted on 19 May 2007 21:39 by moonclock

มาต่อตอนที่ 4 ค่า

ชอบไม่ชอบยังไงก็บอกกันมั่งเน้อ

ไคน่าร้ากจังเลย (^ ^)

Chapter IV

คุณปู่ขอรับ วันนี้ตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้ที่จะได้พบนายน้อย เสียงเจื้อแจ้วของเด็กน้อยวัย 12 ขวบที่กำลังเดินตามชายสูงวัยท่าทางแข็งแกร่งคนนั้นเอ่ยขึ้นตลอดทาง

ก็ถึงเวลาแล้วล่ะ ไคหลานรัก คุณปู่ลูบผมหลานตัวน้อยอย่างเอ็นดู

ตระกูลของเราได้ปฏิญาณตนว่าจะรับใช้ตระกูลทาคาชิมะไปตลอด ในฐานะที่เคยมีบุญคุณต่อเราอย่างใหญ่หลวง และทางนั้นเองก็ปฏิบัติต่อเราทุกคนราวกับเป็นญาติของเขาทีเดียว ในเมื่อเจ้าอายุครบ 12 แล้วควรที่จะไปพบท่านเจ้า และเป็นผู้คุ้มครองแก่นายน้อยซึ่งมีอายุพอๆกับเจ้า

ผมรับรองว่าวิชาการต่อสู้ของตระกูลของเราไม่แพ้ใครที่ไหน และผมก็ตั้งใจฝึกเต็มที่เลยนะ คุณปู่วางใจเลยว่าไม่มีใครรังแกนายน้อยได้ ไคทำท่าชูกำปั้นขึ้นมาตั้งการ์ด คุณปู่ได้ได้แต่หัวเราะในท่าทีของหลานคนนี้

สองปู่หลานได้เดินทางเข้ามาถึงบ้านทรงญี่ปุ่นหลังใหญ่ ที่มีอาณาเขตมากมายทีเดียวไม่ว่าจะมองไปทางไหนทุกที่ถูกห้อมล้อมไปด้วยหมู่แมกไม้นานาพรรณ ถัดจากตัวบานต้นซากุระกำลังบานสะพรั่ง กิ่งของมันเยื้องเข้ามาใกล้หน้าต่างเล็กน้อย ด้านหน้าบ้านเป็นลานกว้างเหมือนเป็นลานประลองขนาดใหญ่

ไคเพิ่งจะเคยมาเห็นที่นี่เป็นครั้งแรก เนื่องจากแต่ก่อนคุณปู่ของเขาไม่อนุญาตให้เข้ามาเพราะยังเด็กเกินไป อีกอย่างที่นี่คุ้มกันหนาแน่น ถ้าไม่ใช่คนรับใช้หรือคนรู้จักของตระกูลทาคาชิมะแล้วละก็ จะไม่มีทางแอบเข้ามาได้อย่างเด็ดขาด

ลูกศรขนาดใหญ่พุ่งเข้าไปที่ด้านข้างสองปู่หลานทันที ทำให้ไคตกใจหลุดจากภวังค์ เตรียมตั้งท่าป้องกันตัวสุดฤทธิ์ แต่คุณปู่ของเขากลับนิ่งเฉยไม่แสดงอาการสะทกสะท้านแต่อย่างใด

แน่ละ คุณปู่ออกจะเป็นถึงซามูไรผู้เก่งกาจคนหนึ่ง ไหนเลยจะหวั่นไหวได้ง่ายอย่างนี้ ไคครุ่นคิดในใจ

อ้าว ท่านซาโต้เองหรอกหรือ นึกกว่าใครที่ไหนกัน ขออภัยอย่างยิ่งที่ข้าทำให้ท่านตกใจ เสียงใสๆกังวานเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ไคหมุนไปรอบๆเพื่อหาเจ้าของเสียง แต่มองหาอย่างไรก็ไม่เจอเสียที

ฝีมือของนายน้อยเก่งกาจนัก ถ้าข้าเองไม่ระวังอาจเผลอโดนลุกศรนั่นได้ ท่านเป็นอัจฉริยะโดยแท้ คุณปู่พูดขึ้นโดยที่ไคยังงงๆ หาต้นตอของเสียงไม่พบ

ท่านชมข้ามากเกินไปแล้ว ว่าแล้วเจ้าของเสียงก็เปิดเผยตัวขณะที่ดอกซากุระกำลังพลิ้วร่วงลงมายังคนๆนั้น สีขาวอมชมพูของกลีบดอก ไม่ต่างผิวเนื้อของร่างบางในเสื้อแขนสั้น ท่วงท่าที่ก้าวเดินสง่างามราวเทพบุตร เส้นผมสะบัดพลิ้วไหวไปตามแรงลม เผยให้เห็นดวงตากลมโตที่เจิดจรัสดั่งหมู่ดาว

ช่างเป็นคนที่สวยอะไรเช่นนี้ ไคอุทาน

ขอต้อนรับท่านซาโต้และหลานของท่าน ร่างนั้นโค้งตัวลงมา

เชิญตามข้ามาเถอะขอรับ ท่านพ่อกับท่านแม่ต่างรอพวกท่านอยู่ด้านใน

ทั้งสองคนเดินตามร่างบางสวยไปเรื่อยๆ ระหว่างทางไคอดไม่ได้ที่จะสงสัย จึงถามขึ้นมาทันที

ท่านปู่ขอรับ นายน้อยของเราเป็นผู้หญิงหรือ

โอ เจ้านี่ ดูไม่ออกเชียวหรือ ฮึ ฮึ คุณปู่หัวเราะเบาๆ อย่าว่าแต่เด็กอย่างเจ้าเลย คนแก่อย่างข้าเห็นในครั้งแรกก็นึกว่านายน้อยเป็นผู้หญิงเหมือนกัน

.....................

............................

ทั้งสามคนเดินเข้ามาที่ประตูเลื่อนบานหนึ่ง ไม่นานนักบานประตูก็ถูกเลื่อนโดยคนใช้อีกคนที่อยู่ด้านใน

ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านซาโต้พาหลานมาแล้วขอรับ ว่าแล้วร่างนั้นก็วิ่งไปนั่งกับท่านทั้งสองที่นั่งรออยู่เบื้องหน้า ไคเห็นดังนั้นจึงไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดนายน้อยจึงได้รูปงามถึงเพียงนี้ที่แท้ก็ถอดแบบมาจากแม่ผู้ที่สวยราวนางฟ้ากับพ่อที่ซึ่งทีใบหน้าที่คมคาย ดูหล่อเหลา

ข้านำหลานของข้ามารับใช้พวกท่านและเป็นผู้ที่จะคุ้มครองนายน้อย คุณปู่ซาโต้กล่าวทันที

เด็กคนนี้ซินะ คงอายุอานามพอๆกัยลูกข้า ผู้เป็นพ่อจ้องมองที่ไค นัยน์ตากับเส้นผมสีดำขลับ ท่าทางแข็งแกร่งไม่น้อย

ชื่ออะไรหรือเจ้าน่ะ

ไคขอรับ ท่านเจ้า ข้าขอสาบานว่าข้าจะปกป้องนายน้อยไปตลอด ไคพูดอย่างฉะฉาน

ไม่ต้องขนาดนั้นก็ได้หรอกไค ท่านเจ้าผู้หญิงพูดขึ้น เราเองก็ต่างคิดว่าพวกเจ้าเป็นญาติ อย่าได้เจียมตัวให้ต้อยต่ำนัก