MoonClock- [Furu+Tachi=Fuchi]

ตอนที่ 3 แล้วนะคะ

เอารูปอุ๊มาให้ดู เซ็กซี่มากๆ เราแทบจะสลบตรงหน้าคอม

มีรูปไคด้วยล่ะนะ

Chapter III

ฟุรุยะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของเคตะ จนกระทั่งเผยให้เห็นถึงแผ่นอกกว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่ซึ่งผ่านการฝึกฝนร่างกายมาอย่างสม่ำเสมอ จนทำให้ร่างกายล่ำสันสมชายชาตรี ที่บรรดาสาวๆตั้งแต่รุ่นเล็กยันรุ่นป้าต่างพากันหลงใหล แม้แต่ผู้ชายบ้างคนยังอิจฉาด้วยซ้ำ ร่างเล็กหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำมาเช็ดใบหน้าที่ยังคงหลับใหลของร่างสูง ไล่ลงมาเรื่อยๆผ่านซอกคอขาวจนถึงแผ่นอก พร้อมทั้งคิดถึงเหตุการณ์เมื่อคืนก่อน

ตอนนั้น ฟุรุยะคุงถูกปลุกโดยใครสักคนหนึ่งที่เขาไม่รู้จัก ร่างเล็กตกใจหันไปหาคนแรกที่คิดถึงในเวลานี้เพื่อขอความช่วยเหลือ แต่แล้วที่นอนตรงนั้นกลับปราศจากร่างของทาจิบานะ เคตะ เด็กหนุ่มคนนั้นสบตาร่างเล็ก นัยน์ตาสีดำคู่นั้นทำให้ รู้สึกถึงความกลัวจนกระดิกตัวไม่ได้ ทันใดนั้นผู้มาเยือนก็พูดขึ้น

อยากรู้ไหม คนที่นายรักกำลังอยู่กับใคร

เอ๊ะ ฟุรุยะเริ่มแปลกใจ

ชั้นชื่อไค ครั้งหนึ่งชั้นกับ นาย และ เคตะกับอูรุฮะ เราเคยเกี่ยวข้องกัน เรื่องมันยาวน่ะ ถ้ามีโอกาสชั้นจะเล่า่ให้นายฟังทีหลัง แต่ตอนนี้ชั้นอยากให้นายไปที่ระเบียงนั่นก่อนที่เขาสองคนจะคุยอะไรกันมากกว่านี้

อะไรนะ อูรุฮะนั้นเป็นใคร เจ้าตัวเล็กที่ยังงงกับเหตุการณ์ถามขึ้น

คนที่เป็นคนรักของเคตะเมื่อครั้งก่อนและตอนนี้เป็นวิญญาณเหมือนกับชั้น สิ้นคำพูดของไค ฟุรุยะคุงเริ่มรู้สึกถึงขนชาวาบไปทั่วร่าง

แต่ไม่ต้องกลัวหรอก อูรุฮะทำอะไรนายไม่ได้ เขาไม่มีพลังเท่าชั้น ไคบอก

ฟุรุยะยิ้มร่า มองออกไปข้างนอก หากอูรุฮะกำลังมองเขาอยู่ในตอนนี้จะเป็นอะไรที่ดีมากทีเดียว อยากรู้นักว่าความรักของอูรุฮะที่ให้เคตะจะทำอะไรได้ ในเมื่อตอนนี้เคตะอยู่ในกำมือของร่างเล็กแท้ๆและอีกไม่นานฟุรุยะจะได้แสดงบทบาทเหล่านั้นที่กำลังรออยู่

ร่างเล็กโน้มตัวเข้าจุมพิตลงบนริมฝีปากบางของร่างสูงที่ดูท่าจะไม่รู้สึกตัว ฝ่ามือน้อยๆลูบไล้ตรงแผ่นอกกว้าง ถึงแม้จะเป็นการจูบเพียงฝ่ายเดียว แต่สำหรับคนนี้ที่มีความรักให้จนล้นหลามกลับทำให้รู้สึกดีอยู่ไม่น้อย วงแขนนั้นเข้ากอดเคตะราวกับจะไม่ให้ไปไหน พร้อมทั้งไล่ปลายลิ้นลงมาเรื่อยๆ รู้สึกถึงเสื้อผ้าที่เป็นอุปสรรค ว่าแล้วก็รีบจัดการกับมัน ในขณะที่เสียงของร่างสูงเริ่มคราง

อูรุฮะ นายหรือเปล่า เคตะละเมอออกมา

เมื่อได้ยินถึงชื่อนี้ ได้ทำให้ฟุรุยะเคืองใจอย่างที่สุด ไม่ว่ายังไงพี่เคตะยังคงหลุ่มหลงวิญญาณตนนั้นอยู่ซินะ ความรู้สึกทั้งรักทั้งแค้นได้แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย

ต่อไปพี่เคตะจะไม่มีวันได้เจอมันอีกเป็นอันขาด ฟุรุยะพูดขึ้นก่อนที่จะขึ้นไปบนเตียงคลอเคลียกับร่างเคตะต่อไป เหล่าเสื้อผ้าค่อยๆหลุดลุ่ย ออกไปจนเหลือสภาพที่เปลือยเปล่าของทั้งคู่ ฟุรุยะนอนกอดซบแผ่นอกแกร่ง กล้ามเนื้อที่ดูสวยอย่างไร้ที่ติ แล้วเปลือกตาของร่างเล็กค่อยๆปิดลงอย่างมีความสุขที่สุด

..................

แสงสลัวเพียงน้อยนิด ยังสามารถทำให้บรรยากาศดูอึมครึมลงไปได้ จะนับประสาอะไรกับที่ๆมีแต่ความมืดจะทำให้จิตใจหดหู่เพียงใด ร่างบางที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่จะทรมาณมากแต่ไหน ที่ทำได้แค่มองดูภาพของคนที่ตัวเองรักกำลังถูกปลุกปล้ำ กับท่าทางของฟุรุยะราวดูมีความสุขเสียเหลือหลาย แล้วตัวเองก็ทำอะไรไม่ได้ แม้เพียงสักนิด

ได้แค่มองอย่างนั้นหรือ.............

เป็นความเจ็บปวดที่เกินทนจริงๆ

น้ำตาจากใบหน้าสวยไหลยังคงไม่หยุด สะอึกสะอื้นเสียจนดวงตากลมสวยเริ่มกลายเป็นสีแดงราวกับเลือด ไคเห็นดังนั้นจึงดีดมือให้ภาพเหล่านั้นหายไปจากตรงหน้าอูรุฮะทั้งๆที่ตัวเขาเองเป็นผู้ที่เสกภาพเหล่านั้นให้อูรุฮะเห็นในตอนแรก

ไค ทำไมไคถึงทำแบบนี้กับชั้น ทั้งๆที่ชั้นคิดว่าไคเป็นเพื่อนๆที่ดีของชั้นแท้ๆ อูรุฮะพูดด้วยน้ำตา

ไคเดินผละจากอูรุฮะออกไป หันหลังให้ร่างบางที่ตอนนี้แทบจะไม่มีแรงที่จะยืนขึ้น แต่ยังคงทรุดตัวลงนั่งคร่ำครวญต่อไป เนื้อผิวที่เคยขาวเนียนเริ่มบวมเป็นสีแดงฉาน รอยแผลจากการดิ้นรนออกจากโซ่ ทำให้อูรุฮะเจ็บปวดไม่น้อย ไคหลับตาลงทั้งน้ำตา ใช่ว่าทำอย่างนี้แล้วเขาจะรูสึกดี การที่เห็นอูรุฮะร้องไห้เป็นสิ่งที่ทำให้เขาปวดร้าวมากที่สุด ถ้าไม่เห็นแก่น้องชายที่รัก ผู้ที่รักแรง เกลียดแรงคนนั้น ไคเอามือกุมไปที่ขมับ ความรู้สึกสับสนกำลังเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ที่ทำกับอูรุฮะอย่างนี้ จะเป็นเพราะเหตุผลที่เขาต้องการครอบครองอูรุฮะที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ภายในกำลังเพิ่มขึ้น หรือเพราะเรื่องของน้องชายกันแน่ ไคในตอนนี้เหมือนกำลังยืนอยู่ระหว่างความเห็นแก่ตัวและความรักต่อน้องชายคนนั้นโดยมีเส้นด้ายบางๆคั่นไว้

ไคสับสนเหลือเกิน

ไคเดินตรงเข้ามาหาอูรุฮะ ใช้มือเช็คคราบน้ำตาให้อูรุฮะอย่างเบามือ

หยุดร้องไห้เถอะอูรุฮะ นายยังมีชั้นอีกคนอยู่ไม่ใช่หรือ ไคพูดกับร่างบางด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

.........

ชั้นรักนายนะ เป็นของชั้นเถอะ ไคพูดต่อไป

ร่างบางส่ายหน้า ไม่ยอมสบตากับไค

ชั้นจะเป็นของเคตะคนเดียวเท่านั้น อูรุฮะยืนยันหนักแน่น คำพูดแค่นั้นทำให้ไคฉุนขาดขึ้นมาทันที

ทั้งๆที่เคตะของนายมีอะไรกับคนอื่นอย่างนั้นหรือ ทั้งๆที่นายเห็นกับตาตัวเองแท้ๆ

ด้วยความโมโห ไคจับตัวของอูรุฮะเข้ามาใกล้ กดแรงบีบลงบนเนื้อจนทิ้งรอยช้ำแดงๆ ไว้ที่ตัวของร่างบาง ทั้งๆที่อยากจะจูบ อยากจะกอด มากแค่ไหน แต่สายตาที่แสดงถึงการไร้ความรู้สึกของอูรุฮะที่มีต่อตัวเองแล้ว ทำให้ไคปล่อยร่างบางลงแล้วเดินหนีไปจากอูรุฮะ

กาลเวลานับ ร้อยกว่าปี ไม่ได้ทำให้หัวใจของนายอ่อนลงไปเลยหรือไง ทุกวินาทีที่ชั้นอยู่เคียงข้างนาย ไม่ได้ทำให้ความรักที่นายมีต่อชั้นเพิ่มขึ้นสักนิดเลยหรือ ต่างจากชั้นที่ความรักที่มีให้อูรุฮะมันกลับเพิ่มขึ้นอยู่เรื่อยๆ ไคคิดทั้งน้ำตา

.......................

......................

เอ๊ะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น เคตะตื่นมาด้วยความแปลกใจที่พบร่างเปลือยเปล่าของตัวเองและฟุรุยะที่นอนกอดก่ายตัวเองอยู่

หืม.........อ้าวพี่เคตะเองหรอ ตื่นแต่เช้าจังเลย นอนด้วยกันต่ออีกซักนิดหน่อยซิ ฟุรุยะที่นอนซบบนอกของเคตะพูดขึ้นมา

ฟุจัง อธิบายมาเดี๋ยวนี้นะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น เคตะร้องถามเสียงดัง ทำให้ฟุรุยะต้องผละออก โดยที่ไม่เต็มใจนัก

ก็เมื่อคืน ยูสุซังให้เค้าเช็ดตัวพี่เคตะ แล้วพี่เคตะจู่ๆ ก็รวบเค้าเข้ามากอด ปล้ำเค้าซะอย่างนั้น ฟุรุยะทำหน้าหงอยๆ เพื่อเรียกร้องความเห็นใจ

ไม่จริง เคตะแย้งขึ้น

พี่เคตะพูดอย่างนี้ได้ยังไงกัน ร่างเล็กเริ่มโมโห เมื่อคืนตัวเองยังบอกเค้าอยู่แท้ๆ รักเค้า อยากให้เค้าเป็นของพี่ แล้วตัวเองอีกแหละที่ดึงตัวเค้าเข้ามาจูบเอง ทำให้เค้าตายใจถึงยอมเป็นของพี่

คนที่พี่รักคืออูรุฮะต่างหาก ฟุจังเองก็รู้ดีไม่ใช่หรอ

พี่เคตะทำกับเค้าเป็นของเล่นอย่างนั้นหรือ คิดอยากจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นก็ได้ซินะ ได้เลย เค้าจะแฉพี่ให้หมด ฟุรุยะขู่

อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะเคตะพูดอย่างไม่ใส่ใจ

พี่เคตะ ฟุรุยะขึ้นเสียง พี่รู้ตัวไหมว่าพี่เป็นอะไรไป พี่กำลังหลงรักวิญญาณ พี่รักสิ่งที่ไม่มีตัวตน ทั้งๆที่เค้าเองก็อยู่ข้างๆพี่ทั้งคน ความรักของพี่ไม่มีทางสมหวังหรอก ถึงแม้ตอนนี้พี่จะยังไม่รู้ตัวแต่เค้าจะรอวันที่พี่หันกลับมารักเค้า ที่สำคัญ..... ฟุรุยะเว้นจังหวะหายใจเล็กน้อย

เมื่อคืนพี่เคตะเป็นฝ่ายปล้ำเค้า จะเพราะความเมาหรืออะไรก็แล้วแต่ แต่เค้าและพี่ก็เป็นของกันและกันเมื่อคืนนี้ ฟุรุยะเน้นน้ำเสียงขึ้น

หวังว่าพี่เคตะคงจะจดจำมันไว้นะ เค้าไปหายูสึซังล่ะ ว่าแล้วร่างเล็กก็หุนหันออกไปทิ้งให้เคตะอยู่เพียงลำพัง

แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาที่ห้องนอนกลางโรงแรมหรู อากาศยามเช้าไม่ได้ทำให้จิตใจของร่างสูงผ่อนคลายลงสักนิด เคตะพยายามที่จะนึกถึงเหตุการณ์ในเมื่อคืน ไม่ว่ายังไงก็นึกไม่ออก เขารู้สึกเพียงแค่ว่าตัวเขาหลับสนิทไปเพียงเท่านั้น

ภายในใจของเขาเริ่มลุ่มร้อน ใช่ว่าไม่อยากรับผิดชอบต่อฟุรุยะ หากแต่เรื่องที่เกิดขึ้นเขาแทบไม่รู้ตัวเลยสักนิด มันเป็นเพราะฤทธิ์น้ำเมาหรืออย่างไร ความรู้สึกของเขาในตอนนี้มีเพียงแต่คิดถึงอูรุฮะเท่านั้น

ดังนั้นร่างสูงจึงตัดสินใจเช่ารถแล้วขับไปยังป่าไผ่เมืองอุสึทโนะมิยะ สถานที่แห่งแรกที่เจอกับอูรุฮะ

อูรุฮะ ออกมาเจอชั้นหน่อยได้ไหม เคตะส่งเสียงเรียกทันทีที่มาถึง

เคตะเดินวนรอบกลางป่าไผ่แห่งนั้น แต่ก็ไม่มีวี่แววที่จะเจออูรุฮะเสียที เคตะรีบวิ่งไปยังเรือนไม้แห่งนั้น หวังว่าบางทีอาจจะเจอกับอูรุฮะที่นั่นก็ได้

แต่แล้วเสียงคุยกันในเรือนไม้ก็ดังขึ้น เป็นเสียงของนักท่องเที่ยวที่มาพักต่อจากพวกเขา เคตะถึงกลับหมดหวัง อูรุฮะคงไม่ยอมมาพบตัวเองเป็นแน่ หรือว่าอูรุฮะรู้เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ทำให้รู้สึกโกรธจนไม่มีวันที่จะมาพบเขาอีกต่อไป คิดแค่นั้นก็ทำให้หัวใจห่อเหี่ยวทันที เคตะขับรถออกไปอย่างเหม่อลอย

......................

......................

ปี๊ดๆๆๆๆๆ................เสียงของรถกระบะคันหนึ่งบีบแตรสัญญาณให้เคตะที่กำลังเหม่อลอยให้เรียกสติกลับคืนมา แต่ก็ช้าไปเสียแล้ว เคตะมีเวลาไม่ทันที่จะหลบรถคันนั้นที่กำลังขับมาด้วยความเร่งไปได้

รถกระบะคันนั้นพุ่งตัวเข้าชนที่รถเช่าอย่างจัง แรงปะทะนั้นทำให้ร่างสูงกระเด็นออกมาตกบนพื้นหญ้าข้างทางในสภาพที่เลือดไหลนอง

คุณครับ ทำใจดีๆ ไว้ คนขับรถคนนั้นรีบลงมาจากรถ รีบโทรเรียกรถพยาบาลทันที

ข่าวการถูกรถชนของเคตะถูกกระจายไปอย่างรวดเร็ว สร้างความตกใจให้กับทุกคนเป็นอันมาก ยูสุเกะและทีมงานทุกคนพร้อมทั้งฟุรุยะรีบไปที่โรงพยาบาลอย่างรวดเร็ว

อาการของน้องชายผมเป็นอย่างไรบ้างครับหมอ ยูสึเกะถามทันที

ตอนนี้กำลังเข้าห้อง I.C.U. อาการเป็นตายเท่ากัน หมอขอตัวนะต้องรีบไปดูคนไข้

สิ้นคำพูดของหมอ ฟุรุยะน้ำตาไหลพราก เรียกความเห็นใจจากทุกคนได้เป็นอย่างดี ไม่มีใครเข้าใจเลยว่าเคตะไปที่อุสึทโนะมิยะทำไมทั้งๆที่ถ่ายละครเสร็จแล้ว เรื่องนี้มีเพียงร่างเล็กเท่านั้นที่รู้เป็นอย่างดี

ฟุรุยะ เคตะ เดินกลับเข้ามาที่ห้องพักของตัวเองในโรงแรมขณะที่โรงพยาบาลในตอนนี้กำลังวุ่นวายจากแฟนคลับและสื่อมวลชนจำนวนมาก ยูสึเกะจึงรับหน้าให้สัมภาษส์แทนและให้ฟุรุยะกลับไปก่อน

ทันทีที่มาถึงร่างเล็กรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่วางไว้อยู่บนเตียงนอนของเขา ฟุรุยะจับมันขึ้นมาดู เป็นสมุดบันทึกเล่มขนาดพอดีสีน้ำตาลอ่อน ดูเก่ามากทีเดียว มือเรียวเล็กๆค่อยๆ เปิดมันขึ้นมาอ่าน

ไม่นึกเลยว่า น้องชายที่ชั้นรักราวสายเลือดเดียวกันจะทำได้ถึงเพียงนี้

ฟุรุยะคิดว่าคงจะเป็นบันทึกธรรมดาของใครคนหนึ่ง จึงไม่ได้สนใจอะไร ก่อนที่จะปิดสมุดไว้ ข้อความหนึ่งก็ทำให้ร่างเล็กตกใจ

ทาจิบานะ เคตะ คนนั้นมันกำลังแย่งคนที่ชั้นรักไป

เอ๊ะ ฟุรุยะเริ่มงง ก่อนที่จะรู้สึกถึงแรงมหาศาลจากสมุดเล่มนั้น ดึงดูดเขาเข้าไป

To be con..

อ๊ากกกกก นังหนูเคตตี้(ฟุจัง)เป็นฝ่ายรุก จิ้นกันออกไหมคะท่านผู้อ่าน

ความรู้สึกจากผู้เขียน

มีช่วงหนึ่งที่เขียนไปแล้วก็อินไปเอง คือตอนที่เขียนฉากของไคกับอูรุฮะ ถึงแม้ว่าอูรุฮะจะยึดมั่นในความรักที่มีต่อเคตะ ดูๆ ไป อูรุฮะเป็นคนที่หนักแน่นในความรักทีเดียว แต่ถึงอย่างนั้น เราเองก็อดคิดไม่ได้ว่า คนที่หนักแน่นจริงๆ อาจจะเป็นไคมากกว่า ก็นะ ทั้งๆ ที่ไคเองก็อยู่กับอูรุฮะมานานนับร้อยปี ทั้งๆที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม และตัวไคเองก็มีพลังมากกว่าอูรุฮะเองซะอีก ไม่ใช่เรื่องยากนักถ้าหากว่าไคคิดที่จะเอาอูรุฮะมาเป็นของตัวเอง

แต่ถึงอย่างนั้นไคก็ไม่ทำ แสดงให้เห็นว่า ไคต้องการความรักจากอูรุฮะมากกว่าที่จะครอบครองร่างกายคนๆนี้เป็นคนที่มีจิตใจดีทีเดียว สร้างตัวละครนี้มาเพื่อให้เห็นถึงความแตกต่างระหว่างไคกับฟุรุยะที่ทั้งคู่ต่างตกอยู่ในสถานะเดียวกัน แต่ความคิดความอ่านแตกต่างกัน จึงทำให้ผลลัพธ์ออกมาในรูปแบบนี้ที่ไม่เหมือนกัน

(ทำเป็นพูด บอกมาเถอะว่าแกน่ะชอบไคเข้าแล้ว...)