precious one chap II

posted on 07 May 2007 11:21 by moonclock

เรื่องนี้มาถึงตอนนี้ 2 แล้วนะ

ถ้าไม่มีเวลาอ่านก็ copy เก็บไว้ทีหลังก็ได้

ขอบคุณพี่ๆ น้องๆ ทุกคนสำหรับคอมเม้นนะ

สำหรับตอนที่ 3 จะเอามาลงอีก 2 วันข้างหน้าล่ะกัน

จะรับได้ไหมหนอ ถ้าจะให้เคตะเสร็จนู๋ฟุเนี่ย 555++++ (ล้อเล่นอ่ะคร้าบ แต่เอ้ ไม่รู้ซิอาจเป็นไปได้ หุหุ)

อย่างนี้ก็ต้องติดตามดู

Chapter II

วันที่ 2 ของการถ่ายละคร เด็กหนุ่มนาม คากิโมโต้ อากิระ เจ้าของที่ดินและเพื่อนๆต่างแวะมาเยี่ยมพร้อมทั้งขนเสบียงมาเลี้ยงเหล่าทีมงานมากมาย

จะถ่ายเรื่องเจ้าหญิงคางูยะในป่าไผ่ซินะครับ อากิระ เด็กหนุ่มหน้าสวยถามขึ้น

ถูกต้องแล้ว ยูสึเกะแปลกใจเล็กน้อย เด็กอย่างนายรู้จักตำนานเรื่องนี้ด้วยหรอ

จะให้ไม่รู้จักได้ไงล่ะครับ เขาว่ากันว่า ที่ป่าไผ่แห่งนี้แหละเจ้าหญิงคางูยะมักจะปรากฏตัวออกมา อากิระบอก

เหวอ จริงเหรอ ทีมงานขวัญอ่อนบางคนร้องขึ้น

ถ้างั้นเรื่องวิญญาณที่ชาวบ้านพูดถึงกันก็เป็นความจริงล่ะซิ

เรื่องวิญญาณน่ะหรอ อากิระทำท่านึก ไม่ใช่เจ้าหญิงหรอกครับ เพราะตามตำนานเจ้าหญิงคางูยะนั้นมาจากดวงจันทร์ แต่คุณปู่ผมเคยเล่าว่า ที่ป่าไผ่แห่งนี้ เคยเป็นที่อยู่ของลูกชายผู้สืบทอดวิชายิงธนูของตระกูลทาคาชิมะ เมื่อราว 150 ปีก่อนนะครับ แล้วผู้สืบทอดคนนั้นก็ป่วยตายประมาณนี้แหละ

แหงเขาถึงได้ป่วยตายล่ะ เจ้าตัวเล็กถาม

อ๋อ เป็นไข้ป่าน่ะครับ เขาเป็นคนที่ร่างกายค่อนข้างอ่อนแอซ้ำยังหนีตามคนรักมาด้วย สุดท้ายก็ต้องมาพบจุดจบแบบนี้ น่าเศร้านะ ผมว่า แถมคนรักของเค้ายังตรอมใจตายตามไปด้วย

งั้นศพของ 2 คนนั่นน่าจะอยู่บริเวณนี้ซินะ ถึงได้มีข่าวเรื่องวิญญาณน่ะ ยูสุเกะพูด

อย่าไปสนใจเลยครับ เรื่องนี้มันเกิดขึ้นมานานแล้ว บางทีอาจจะเป็นแค่เรื่องที่เล่ากันเล่นๆก็ได้ ตามความคิดของผม มันไม่ใช่เรื่องน่ากลัวเลย น่าจะเรียกว่าเป็นตำนานรักมากกว่า

แล้วอากิระคุงรู้ไหมว่าทั้งสองนั่นชื่ออะไร? อยู่ๆ เคตะก็นึกคำถามนี้ขึ้นมาได้

เอ่อ ผมก็ไม่รู้รายละเอียดมากหรอก คนรักของเขาผมไม่ทราบ แต่ลูกชายที่สืบทอดรู้สึกว่า จะชื่อ อะไรนา อากิระคิ้วขมวดอีกรอบ อุรุ เออใช่ อูรุฮะ ได้ยินมาว่า คนนี้น่ะเป็นผู้ชายรูปงามที่สวยราวกับเจ้าหญิงเลยแหละ อากิระกระโดดโลดเต้นเหมือนถูกหวยเมื่อนึกออก

สุดท้ายเรื่องเล่าตำนานต่างๆก็ค่อยๆ หยุดไป ทุกคนกลับเข้าสู่โหมดการทำงานอีกครั้ง มีเพียงเคตะเองที่ดูเหมือนจะช็อกกับเรื่องที่ได้ยิน จึงเกิดอาการเหม่อลอยอยู่บ่อยๆ จนยูสึเกะอดไม่ไว้ที่จะไม่เอ็ด

เฮ้ เคตะตั้งใจหน่อยซิ

อะ เคตะรับคำอย่างว่าง่าย ท่าทางของเคตะวันนี้ถูกร่างเล็กสงสัยอย่างมาก

.......................................................

.......................................................

คืนนี้ต่างจากคืนก่อน เหล่าทีมงานทุกคนต่างสนุกสนานเฮฮากันใหญ่ มีการดื่มเพื่อฉลองและเปิดเพลงคลอไปกับบรรยากาศ เคตะกังวลถึงการมาของอุรุฮะในวันนี้

และแล้วราว 5 ทุ่ม ทุกคนที่ดูว่าจะสนุกสนานจนจะโต้รุ่งได้นั้น ต่างพากันหลับใหลไปกันอย่างเงียบๆ

เพียงแค่นี้เคตะก็รู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้น เขาเดินไปยังระเบียงรอคอยอุรุฮะอย่างไม่สะทกสะท้าน

ไม่นาน ร่างบางก็เดินมาปรากฏตัวที่ด้านล่าง เคตะส่งสายตาเพื่อเป็นสัญญาณให้ขึ้นมาได้

แปลกจังเลยนะ เหมือนนายรู้ว่าทุกคนหลับกันไปหมดแล้ว นายถึงมาหาชั้นได้ เคตะยิงคำถามใส่อุรุฮะทันทีที่ก้าวเข้ามาในระเบียง

เอ๊ะ อุรุฮะดูเหมือนจะตกใจ

นายเป็นใครกันแน่ น้ำเสียงของเคตะที่ต่างจากเมื่อคืนที่ไร้ความอ่อนหวาน เมื่อกลางวันชั้นแอบถามเด็กที่ชื่ออากิระที่อาศัยอยู่ที่นี่ เขาบอกว่าแถวป่าไผ่นี้ไม่มีใครอาศัยอยู่เลย

...........................

นายไม่ใช่คนใช่ไหม เคตะจู่โจมด้วยคำถามเมื่ออูรุฮะไม่ตอบ เขามองไปทางพื้นที่ทั้งสองยืนอยู่ อูรุฮะมองตามสายตาของเคตะไป พบว่าในตัวเรือนที่มีแสงไฟสาดส่อง มีเพียงเงาของเคตะคนเดียวเท่านั้น

ไม่มีเหตุผลใดที่จะเถียง ร่างบางสบตาเคตะก่อนที่จะถามว่า

แล้วเคตะไม่กลัวชั้นหรือ

ไม่รู้เหมือนกัน เคตะที่ดูเคร่งขรึมในตอนแรก กลับมีแววตาที่อ่อนโยนและน้ำเสียงอ่อนลงมาก

รู้เพียงแต่ว่า ความรู้สึกที่คุ้นเคยกับนายมันมีมากกว่าความกลัวเท่านั้น นายคือผู้สืบทอดของตระกูลทาคาชิมะใช่ไหม

อุรุฮะพยักหน้าเล็กน้อย

เกิดเรื่องอะไรระหว่างชั้นกับนายเมื่อราว 150 ปีก่อน คนที่หนีไปกับนายในตอนนั้นคือชั้นหรือเปล่า เคตะเอื้อมไปกุมมืออูรุฮะเอาไว้ ถ้าไม่ใช่ ก็คงจะเป็นผู้ชายคนนั้นซินะ

ไม่ทันขาดคำร่างของไคก็โผล่มาข้างๆของคนทั้งคู่ นัยน์ตาสีดำขลับนั้นยังคงความดุดันเช่นเคย

เรื่องจะเป็นอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับนายซักหน่อย รู้แล้วก็ดีว่านายกับอูรุฮะน่ะต่างกัน แล้วไม่ต้องมายุ่งกับเราอีก </