MoonClock- [Furu+Tachi=Fuchi]

ฟิคที่เกิดจากความชอบส่วนตัว ที่คลั่งไคล้หนุ่มๆ wfl และ J-Rock คู่นี้ค่อนข้างจะแหวกแนวไป ชอบไม่ชอบยังไงก็แล้วแต่พิจรณาละกันค่ะ เพราะเราก็เขียนไปแล้ว เรื่องนี้จะมีทั้งหมดราวสิบตอน (ประมาณไว้) จะพยายามอัพทุกอาทิตย์นะคะ

ปล. เน็ตช้าโครต อัพธีมพังไปหลายรอบแล้ว ดูแบบธรรมดาไปก่อนเนอะ

Precious one

Intro..

ในห้วงค่ำคืนใต้แสงดารา ผืนนภาสีน้ำเงินเข้มถูกแต่งแต้มด้วยสีเงินแวววาว แม้หมอกเมฆก็มิอาจทำลายลำแสงระยิบระยับลงได้ พระจันทร์ทรงกลดเป็นสีเหลืองชวนมอง พลอยทำให้ค่ำคืนนี้สว่างไสวเหมือนกับต้องมนต์

ถัดลงมาด้านล่าง หมู่หิ่งห้อยนับร้อย เกาะกลุ่มกันเป็นดวงไฟราวเปลวเพลิงดวงเล็กๆบินว่อนไปตามป่าไผ่ เกิดเสียงเสียดสีของใบไผ่เล็กน้อยยามเมื่อต้องสายลม ที่ป่าไผ่แห่งนี้มีเรือนไม้หลังหนึ่งตั้งเด่นสูงตระง่า

หน้าต่างบานเล็กเปิดรับสายลมโชย ที่นำเอาความหอมของหมู่ดอกไม้ลอยเข้ามาพร้อมกับผ้าม่านสีขาวในห้องให้พลิ้วไหว ณ.ที่แห่งนี้ ...........สถานที่แห่งความรักของคนทั้งสอง

ร่างสูงเชยคางของคนตรงหน้าเข้ามาใกล้ นัยน์ตาคู่นั้นราวกลับดึงดูดให้อยากเข้าไปใกล้ยิ่งขึ้น แพขนตาที่เรียงตัวกันอย่างสวยงามเป็นระเบียบทั้งใบหน้าที่สะสวยจนอดห้ามใจไม่ไหว ทำให้เผลอตัวกดริมฝีปากเข้าจู่โจมอีกผ่ายทันที ปลายลิ้นเรียวแหลมค่อยๆ เบียดแทรกเข้ามาภายใน ความหอมหวานของกันและกันกลับทำให้คนทั้งคู่ดึงดูดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว รสจูบที่เร่าร้อนบีบเค้นให้อารมณ์เร้นภายในตื่นขึ้นจนห้ามไม่อยู่

ในที่สุด เสื้อผ้าที่ห่อหุ้มต่างหลุดลุ่ยไปเรื่อยๆทีละชิ้น เผลอให้เห็นผิวขาวเนียน ฝ่ามือเรียวยาวลูบไล้ไปมาบนแผ่นผิวพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆและปลายลิ้นที่ลากผ่าน จนทำให้ร่างบางนั้นร้องครางออกมาเบาๆ ด้วยใบหน้าที่เย้ายวนยิ่งนัก

เพียงไม่กี่นาที ภาพเหล่านั้นก็ค่อยๆเลือนรางและถูกแทนที่ด้วยภาพของร่างบางที่ไอเป็นเลือด สภาพร่างกาย ดูอิดโรย จากนั้นเลือดสีแดงฉานก็ไหลย้อยลงบนผิวขาวไข่มุกก่อนที่จะสิ้นใจลง โดยมีเงาตะคุ้มร่างหนึ่งยิ้มอย่างผู้มีชัยยืนอยู่ข้างๆ แม้ว่าจะพยายามมองเพียงใดร่างสูงก็ไม่สามารถมองเห็นใบหน้าของคนๆนั้นได้ นี่มันอะไรกัน

Chapter I

ทาจิบานะ เคตะ ลุกขึ้นจากเตียงด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อ ร่างสูงปาดเหงื่อเล็กน้อย แล้วนั่งทบทวนถึงความฝันที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ รู้สึกสงสัยอย่างยิ่งว่าเจ้าของใบหน้าที่สะสวยราวกับผู้หญิงเป็นใครกัน ทำไมความฝันเรื่องนี้ถึงประหลาดและเหมือนจริงเช่นนี้ ก่อนที่ร่างสูงจะได้คิดอะไรต่อไปอีก เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เป็นสายจาก อิซากิ ยูสึเกะ ผู้กำกับนั่นเอง เขาเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียงแล้วกดรับทันที

ว่าไง เคตะ ตอนนี้ตื่นหรือยัง ปลายสายทักมายขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ร่าเริงเช่นเคย

เพิ่งจะตื่นเมื่อกี้เอง มีอะไรหรือเปล่าครับ

คือว่า เราจะเปลี่ยนสถานที่ถ่ายทำน่ะ จากเมืองมิโตะเป็นเมืองอุสึทโนะมิยะแทน เพราะว่าป่าไผ่แถวนั้นสวยกว่าเยอะ นายก็เข้าใจนะว่าชั้นค่อนข้างจะเป็นคนที่ละเอียดกับฉากในเรื่อง คงไม่ว่ากันนะ ยูสึเกะชี้แจงเหตุผลอย่างรวดเร็ว

ครับ ไม่มีปัญหาหรอก แต่เราจะไปที่นั่นกี่วันล่ะ เคตะถามกลับ

ซัก 4-5 วันมั้ง งั้นอีกชั่วโมงนึงนัดเจอกันที่หน้าบริษัทนะ เราจะขึ้นรถตู้ไปกัน หวังว่านายคงจะไม่เมารถจนสภาพดูไม่ได้เหมือนคราวนั้นล่ะ ยูสึเกะกัดนิดๆ

นี่พี่อย่าเอาเรื่องนั้นมาพูดซิ มันเกิดขึ้นนานแล้วนะ ตัวเองต่างหากยิ่งหนักกว่าผมล่ะไม่ว่า

เคตะค้อนเข้าให้ เขากับยูสึเกะเป็นลูกพี่ลูกน้องที่สนิทสนมกันมานาน สมัยมัธยมต่างก็เรียนที่เดียวกัน สุดท้ายยูสึเกะเลือกที่จะเป็นอาชีพผู้กำกับที่เคยฝันตั้งแต่เด็กๆ ส่วนเคตะเองก็เป็นดาราที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง ซึ่งทั้งสองคนมักจะร่วมงานด้วยกันเสมอ ยูสึเกะหัวเราะคิกๆ ถูกใจกับการยั่วโมโหน้องชายคนสนิทก่อนที่จะวางสาย เคตะรีบแต่งตัวไปที่บริษัทอย่างรวดเร็วโดยไม่สะดุดใจกับคำว่า ป่าไผ่ ที่ยูสึเกะพูดซักนิด เพียงแต่รู้สึกติดใจความฝันของตัวเองเล็กน้อย

..

พี่เคตะฮะ คิดถึงจัง

ทันทีที่เคตะมาถึงบริษัทเจ้าตัวเล็กที่ร่าเริงก็โผเข้ากอดเขาอย่างรวดเร็ว

คิดถึงอะไรกัน เมื่อวานก็ยังเจอกันอยู่นะ

พี่เคตะล่ะก็ เย็นชาจังเลยนะ เมื่อคืนโทรไปก็ไม่รับสาย ร่างเล็กทำน้อยงอน พวงแก้มสีชมพูระเรื่อเริ่มกลมคล้ายซาลาเปาดูน่ารักน่าชังไปอีกแบบ แต่ก่อนที่เคตะจะได้พูดอะไร เสียงที่เร่งสมาชิกทุกคนขึ้นรถของยูสึเกะก็ดังขึ้น เคตะจึงหันขวับไปบอกเจ้าตัวเล็กว่า

ฟุจัง พี่ต้องไปแล้วนะ

ไปไหน รู้ป่ะวันนี้เค้าจะตามพี่เคตะไปด้วยนะ ยูสึซังอนุญาตแล้ว ได้ที่นั่งหลังรถก็ยังดี

ว่าแล้วเจ้าตัวเล็ก ฟุรุยะ เคตะ ก็รีบวิ่งขึ้นรถทันทีทิ้งให้เคตะยืนงงอยู่คนเดียวก่อนที่จะขึ้นไปนั่งข้างๆยูสึเกะ

พี่ให้ฟุจังตามมาทำไมน่ะ แบบนี้ฟุจังก็ขาดเรียนพอดีซิ เคตะถามยูสึเกะที่กำลังมัวจ้องนาฬิกาข้อมือเรือนใหม่ที่ได้รับจากฮิซาโตะน้องชายฝาแฝดเนื่องในวันเกิด

ก็ฟุรุยะคุงเค้าขอร้องแทบจะเป็นจะตายเลยนะ เห็นว่าลงทุนเขียนใบลาที่โรงเรียนแล้วด้วย ชั้นเองก็ใจอ่อนปฏิเสธไม่ค่อยได้ นายก็รู้นี่ว่าฟุรยะคุงคิดยังไงกับนาย

แต่พี่ก็รู้ว่าผมคิดกับฟุจังแค่น้องชายคนหนึ่งเท่านั้น

นายน่ะไม่เคยเปิดใจให้เขาเลยนะ ยูสึเกะเริ่มดุ ฟุรุยะคุงออกจะน่ารัก ถ้านายยังมัวตัดสินใจช้าอยู่ล่ะก็ เดี๋ยวฟุรุยะคุงก็เสร็จพวกปลาซิวแถวนี้หรอก วันนั้นถ้านายน้ำตาตกใน ชั้นไม่ปลอบนะเว้ย

เคตะไม่พูดอะไร เพราะรู้ดีว่ายูสึเกะเชียร์ฟุจังให้เป็นแฟนกับเขามากแค่ไหน ส่วนยูสึเกะเมื่อเห็นน้องชายนิ่งเงียบก็คิดว่าเคตะคงจะนำคำพูดของตัวเองไปทบทวน จึงนั่งวางแผนงานไปเรื่อยๆ จนถึงที่หมาย

อุสึทโนะมิยะ.....

ทันทีที่มาถึงเคตะรู้สึกคุ้นเคยกับป่าไผ่แห่งนี้อย่างบอกไม่ถูก ทั้งๆที่เขาเพิ่งจะมาที่นี่เป็นครั้งแรก

พยายามนึกอย่างไรก็นึกไม่ออกว่าความรู้สึกเหล่านี้มาจากไหน ว่าแล้วเคตะก็หลุดจากภวังค์เมื่อร่างเล็กเข้ามากอดที่แขน ทำท่าอ้อนๆ แบบเด็กๆ

คิดอะไรอยู่อ่ะ ปล่อยให้เค้าพูดอยู่คนเดียว

ร่างสูงยิ้มๆกับความน่ารักของฟุจัง แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงบอกเจ้าตัวเล็กว่า

ไปที่พักกันเถอะนะ เดี๋ยวคนอื่นๆรอแย่

เจ้าตัวเล็กรับคำอย่างว่าง่ายแต่ระหว่างทางก็ไม่ยอมปล่อยเคตะออกจากอ้อมแขนของตน

.................

.................

ไม่ยักจะรู้เลยแฮะ ว่ากลางป่าไผ่แห่งนี้มีบ้านพักที่เป็นเรือนไม้ที่สวยขนาดนี้อยู่ด้วย เคตะพูดกับยูสึเกะทันทีที่มาถึง

ใช่ไหมล่ะ ชั้นถึงชอบที่นี่ไง ป่าไผ่สวย ที่พักดี คุณคางิโมโต้ อากิระ เจ้าของก็เอื้อเฟื้อสถานที่อย่างดีเชียว แต่..... . จู่ๆ ยูสึเกะก็หยุดพูด

มีอะไรหรือ เคตะถามต่อ

ก็. ..ว่าแล้วยูสึเกะก็ทำหน้าตาน่ากลัวทันที หุ หุ ชาวบ้านแถวนี้บอกมานะว่าแถวนี้มีวิญญาณด้วยแหละ ระวังนะฟุรุยะคุง วิญณาณนั่นอาจจะโผล่มาหานายก็ได้นะ ยูสึเกะยื่นหน้าเข้าไปใกล้ร่างเล็ก จนเจ้าตัวหลับตาปี๋ได้โอกาสกอดเคตะแน่นเข้าไปยิ่งขึ้น

ไม่เอานะ ยูสึซัง อย่าพูดแบบนี้

ที่ฟุจังกลัวน่ะ อาจจะเป็นใบหน้าของพี่มากกว่าวิญญาณก็ได้นะ เคตะแซวยูสึเกะทันที เรียกเสียงหัวเราะจากทีมงานได้มากทีเดียว

การถ่ายทำวันนี้เป็นไปอย่างไม่มีปัญหา ทำให้ยูสึเกะพอใจอย่างบอกไม่ถูก ซ้ำยังเห็นจ้าตัวเล็กเอาอกเอาใจเคตะซะเกินหน้าเกินตา นี่ถ้าเป็นแฟนกันล่ะก็น้ำตาลเรียกพี่ทีเดียวแหละ

เมื่อทำงานกันทั้งวันอย่างเหน็ดเหนื่อย แค่ช่วงหัวค่ำทีมงานและยูสึเกะกับเจ้าตัวเล็ก ต่างหลับใหลกันสนิท เคตะเองก็พอเคลิ้มอยู่บ้าง แต่ก็ต้องสะดุดตื่นขึ้นมาเมื่อเห็นร่างๆหนึ่งตรงระเบียง

ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ เคตะร้องถามออกไป

ไม่มีเสียงตอบใดๆ กลับมาจนเคตะต้องลุกขึ้นเดินตรงไปยังระเบียงแห่งนั้น

นี่ เข้ามาที่นี่มีธุระอะไร เคตะทำเสียงดุวางอำนาจ หวังให้อีกฝ่ายรู้สึกกลัว ร่างนั้นค่อยๆ หันหน้ามาช้าๆ เคตะถึงกับนิ่งไปช่วงหนึ่งด้วยความตกใจ ก็ร่างนั้นคือคนที่เขาฝันถึงเมื่อวันก่อนนั่นเอง

ใบหน้าสวยยิ้มออกมาอย่างดีใจ ดวงตากลมโตเปล่งประกาย

ใช่เคตะจริงๆ ด้วย ชั้นคิดถึงนายมาก

พูดเรื่องอะไรกัน เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรอ คำตอบของเคตะทำให้รอยยิ้มของใบหน้าสวยนั้นค่อยๆหุบลง

ขอโทษที่ทำให้ตกใจ แม้น้ำเสียงจะฟังดูปกติ แต่ใบหน้านั้นกลับดูเศร้าหมองกว่าเดิมมาก

คือชั้นเห็นนายมาที่นี่ ก็แค่อยากจะคุยด้วยน่ะ

หรอ นายเป็นคนที่นี่ซินะ หรือเป็นคนตระกูลคากิโมโต้ล่ะ ถึงมาที่นี่ตอนมืดค่ำได้

ไม่ใช่นะ ชั้นอยู่มาก่อนพวกเขาจะมาอีก และอย่าห่วงเลย ชั้นไม่ได้มาทำอะไรไม่ดีให้พวกนาย คือชั้นน่ะ แค่อยากจะมาหาเคตะเท่านั้นเอง

ถึงแม้จะแปลกใจอยู่สักหน่อย แต่เคตะก็คิดว่าคนๆนี้ อาจจะเป็นแฟนคลับของเขาอยู่ก็ได้ หรือบางทีโชคชะตาอาจเล่นตลกถึงทำให้เขาฝันถึงคนๆนี้ก่อนมาเพราะเป็นเนื้อคู่กัน เคตะคิดเล่นๆ ก็นะ ร่างบางนั้นสวยซะจนน่าหลงใหล ทีแรกก็นึกว่าเป็นผู้หญิงด้วยซ้ำถ้าไม่เห็นภาพในฝันนะ (นี่เคตะ นายคิดอะไรอยู่กันแน่) ว่าแต่ว่านายชื่ออะไรกันล่ะ

อูรุฮะ ร่างบางตอบกลับมา

ชื่อแปลกจังเลยนะ อื้อ ชั้นเองก็ไม่ค่อยง่วงเรามาคุยกันฆ่าเวลาหน่อยไหม เคตะเอ่ยชักชวน รู้สึกแปลกใจตัวเองอยู่ไม่น้อย ที่เห็นตัวเองเป็นอย่างนี้ ซึ่งแต่เดิมเคยเจอคนหน้าตาดีมากมายกลับไม่เคยชักชวนใครคุยในเวลาอย่างนี้ และความคุ้นเคยราวรู้จักกันมาก่อนกับอูรุฮะมาจากไหนกัน หรือว่าเป็นเพราะรักแรกพบ หรือความคิดบ้าๆที่ไม่อยากปล่อยให้คนสวยๆอย่างนี้หลุดมือ (เคตะหื่นอีกแล้ว)

เคตะเป็นยังไงบ้าง อูรุฮะเริ่มกับคำถามที่เป็นทางการก่อน

ก็สบายดีนี่ มีความสุขกับงาน ได้ทำสิ่งที่ตัวเองชอบตั้งมากมาย

อย่างนี้ชั้นก็สบายใจ อูรุฮะยิ้มออกมา เป็นรอยยิ้มที่งดงามนัก เคตะนึกในใจ ความรู้สึกหลงใหลเริ่มพลั่งพรูขึ้นเรื่อยๆ จากคำถามที่เป็นทางการเริ่มเป็นการคุยกันมากขึ้น ส่วนมากเคตะจะเป็นฝ่ายเล่ามากกว่า อูรุฮะเป็นเพียงผู้ฟังที่นั่งนิ่งๆ และหัวเราะเมื่อเคตะเล่นมุข

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนถึงเที่ยงคืนเคตะเริ่มเป็นห่วงอูรุฮะเรื่องกลับบ้าน ก่อนที่เจ้าตัวจะเอ่ยปากไปส่ง ทันใดนั้นร่างของเด็กหนุ่มคนหนึ่งก็โผล่เข้ามาด้านล่างเรือน เด็กหนุ่มผู้มีแววตาดำขลับ ใบหน้าเรียบเนียนดูมีเสน่ห์อย่างลึกลับ จ้องมองเคตะด้วยสายตาที่แสดงถึงความขุ่นเคิอง เคตะสะดุ้งเล็กน้อย แต่แล้วแววตานั่นกลับเปลี่ยนไปแสดงถึงความเป็นมิตรซึงเคตะมองดูคล้ายเสแร้งมากกว่าแล้ว เด็กหนุ่มคนนั้นก็หันไปทางอุรุฮะ

อูรุฮะ กลับได้แล้ว อย่ารบกวนเขามากซิ

จะลงไปเดี๋ยวนี้ล่ะไค อูรุฮะตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ดูเสียดาย

ต้องกลับแล้วนะ เคตะ อูรุฮะพูดพลางสบตา

ระวังตัวด้วยล่ะ แต่เดี๋ยวก่อน เคตะพลางดึงแขนของอูรุฮะเอาไว้

คนนั้นเป็นแฟนของนายหรอ

ไม่ใช่หรอก อูรุฮะตอบด้วยรอยยิ้ม เคตะรู้สึกสบายใจขึ้น แล้วจึงปล่อยอูรุฮะแต่ยังหวั่นนิดๆ ในสายตาของเด็กหนุ่มคนนั้น

เอ่อ...........พรุ่งนี้มาอีกได้หรือเปล่า เคตะชักชวน

ถ้าเคตะอยากให้มานะ

อูรุฮะตอบ แล้วจึงลงไปด้านล่างตรงมาหาไค ก่อนที่ร่างของทั้งคู่จะหายไปในตรงเงาป่าไผ่ เคตะจึงรีบเข้านอนด้วยใบหน้าที่ดูมีความสุข

เอ๊ะ เมื่อกี้พี่เคตะไปไหนมานะ ไปห้องน้ำล่ะมั๊ง ฟุรุยะบ่นเบาๆ เพราะเมื่อตะกี้ตัวเองก็ตื่นขึ้นมาเห็นเคตะกลับมาจากข้างนอก แต่ก็ไม่ได้คิดอะไรมาก จึงหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย

To be con..

Thanks for ฉากป่าไผ่ในเรื่องจาก pv เพลง tsuki no hikari ของ nightmare